Terug naar communiceren
Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 2 min

Voorheen gaf ik mijn vader een hand, nu omhels ik hem.

Gijs (66)

‘Mijn vader is 93 en heeft nu een jaar of vijf alzheimer. Hij woont inmiddels in een verpleeghuis en mijn moeder (91) woont nog zelfstandig. Zij heeft een sterke geest en een zwak hart, hij een sterk lichaam en een leeg hoofd. Ze vullen elkaar nog steeds aan.’

‘Mijn vader was een notabele van het dorp. Hij was een zakenman en maatschappelijk heel actief, onder andere als operettezanger. Het was een aantrekkelijke man met een waardig uiterlijk. Die waardigheid is heel belangrijk voor hem. We doen er alles aan om dat zo veel als mogelijk te behouden. Mijn moeder ziet toe op goede zorg. Ze gaat nog steeds iedere dag naar hem toe en zorgt dat hij er netjes bij zit. Je ziet dat ze nog steeds verliefd op elkaar zijn. Ze wil mijn vader overleven om ervoor te kunnen zorgen dat hij uiterlijk die waardigheid behoudt. Het zou vreselijk zijn als de aftakeling zover komt dat die verloren gaat.’

‘Mijn rol als mantelzorger zit vooral in de steun voor mijn ouders. Ik ben er voor beiden, maar vooral voor mijn moeder. Voor haar is het zwaar en ik kan die arm om haar schouders heenslaan en haar moed inspreken. Samen met mijn broer en zussen probeer ik haar zo veel mogelijk te ontlasten. We helpen haar vasthouden aan wat nog wel kan en om positief te blijven. De band met mijn ouders is hierdoor intenser, sterker geworden. Ik geniet ervan dat ik dichter bij hen sta dan ooit daarvoor. Voorheen gaf ik mijn vader een beleefde hand, nu omhels ik hem en kan ik zeggen dat ik van hem hou. Hij wordt nu rustig van fysiek contact. Van strelen over zijn rug en een zoen op zijn wang. Als hij geen dementie zou hebben, zou ik denken: doe ik dit? Die afstand is nu helemaal weg, en dat vind ik mooi.’

‘Het is een wrede ziekte waar mijn vader nooit over heeft willen praten. Hij zag het onheil naderen en wilde het niet onder ogen zien. Had hij er wel open voor gestaan, dan hadden we zijn hand vast kunnen houden en hem gerust kunnen stellen. Nu heeft hij een eenzame strijd gestreden, dat vind ik vreselijk. Als ik me dat realiseer, voel ik het verdriet. Maar de emoties zijn voor later. Hoe moeilijk het ook is om ze te regisseren, nu is het belangrijk dat ik er kan zijn voor mijn ouders. Mijn liefde voor hen en alles wat daarbij hoort aan respect, waardering en trots, geeft me kracht. Ik ben blij dat ik zo sterk kan zijn.’

‘Door de patiënt heen zie ik op bepaalde momenten nog steeds mijn vader. Dat wens ik andere mantelzorgers ook toe. Zie die momenten, leer ze zien en vier ze. Accepteer dat je naaste achterstevoren praat en geniet van het ijsje, de muziek of het samen zingen. Het geeft je kracht op momenten dat het niet goed is. Die kleine momenten zijn groot.’

Gijs (66)

Naschrift: Begin 2017 is de vader van Gijs overleden aan de gevolgen van alzheimer. Het afscheid was mooi, daar is Gijs dankbaar voor.
 

0 reacties

Samen met jou en andere mantelzorgers willen we ontdekken wat we nog allemaal kunnen verbeteren aan dementie.nl.

Geef ons advies