Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 2 min

Het is niet zielig. Ik ben echt niet zielig.

Marit (12)

‘Sinds ik vier ben heeft papa (64) alzheimer. Ik kan me niet herinneren dat hij niet ziek was. Dat is af en toe moeilijk, bijvoorbeeld als ik andere kinderen leuke dingen zie doen met hun vader. Dan ben ik soms een soort van jaloers. Maar ja, het is nu eenmaal zo.’

‘Ik kan me slecht voorstellen hoe het is om gewoon een vader thuis te hebben. Papa ging al naar het verpleeghuis toen ik naar groep 3 ging. Ik vind het wel eens lastig als ik op mijn beurt moet wachten als mama mijn zus met iets helpt. Als papa er was, had hij mij dan mooi kunnen helpen. Maar het is niet zielig. Ik ben echt niet zielig. Ik vind het heel vervelend als andere mensen zeggen: “Ach, wat zielig”. Er is een jongen op school waarvan zijn vader is overleden toen hij een baby was. Die begrijpt dat heel goed. Het heeft geen zin om vaak verdrietig te zijn, daarmee verpest je je tijd. Je kunt beter leuke dingen doen met vriendinnen, dat is ook belangrijk.’

‘Papa woont in een verpleeghuis. Eerst ging ik wel vaker mee en hielp met medicijnen geven en eten klaarmaken. Toen ging ik ook vaak met hem zwemmen. Dan mocht ik eerder weg van school en hielp ik hem na het zwemmen met aankleden. Voor mij was dat heel normaal om te doen. Het ging makkelijk. Nu kan hij niet meer zwemmen en heb ik niet meer zo’n behoefte om vaak mee te gaan naar het verpleeghuis. Ik weet ’t niet, ik zie hem niet meer echt als papa. Hij is meestal wel opgewekt, maar ver weg. Hij zit de hele dag in een rolstoel waarin hij ook kan liggen. Als ik hem aanraak, merkt hij het niet. Maar als het goed met hem gaat en er geen vervelende dingen gebeuren zoals een epileptische aanval, dan is hij vrolijk en kan ik ook blij zijn. Soms lacht hij met zijn ogen en trekt hij nog gekke bekken… dat vind ik wel belangrijk, dat ik zeker weet dat het goed met hem gaat.’

‘Mama heeft geholpen om het te accepteren. Met mijn zus heb ik het er niet zo vaak over. Maar we helpen elkaar wel. Wat ik in het begin toen papa in het verpleeghuis woonde heel erg miste, was het knuffelen. Als hij op de bank lag, kroop ik achter hem in het holletje tussen hem en de bank. Eigenlijk mis ik dat nog steeds wel, maar ik ben er nu aan gewend. Met mama kan het ook en ik heb twee heel lieve tantes waar ik ook mee kan knuffelen. En anders pak ik een dekentje en een paar kussens.’

‘Ik denk liever niet na over de toekomst. Ik weet het niet, hoe het verder zal gaan met papa en ik kan er toch niks aan veranderen. Dus ik ga gewoon door met mijn normale leven. Dat moeten andere kinderen ook doen. Je verandert niks aan de situatie dus laat het je niet tegenhouden om leuke dingen te doen, bijvoorbeeld met je vriendinnen.’


Marit (12)

 

Begin 2016 is de vader van Marit overleden. Ondanks het verdriet en het gemis, gaat het goed met Marit, haar moeder en haar zus.

0 reacties

Samen met jou en andere mantelzorgers willen we ontdekken wat we nog allemaal kunnen verbeteren aan dementie.nl.

Geef ons advies