Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 2 min

Ik was de vrouw die op zondag het vlees snijdt

Francoise (53)
Francoise - Ik was de vrouw die op zondag het vlees snijdt

‘We hadden een mooi leven, deden ieder wat we wilden. Hij zijn restaurant en later de kinderen, ik mijn carrière. Naast hard werken deden we alles: eten en drinken met vrienden, feestvieren, uitgaan en sportieve vakanties. Carpe diem was echt ons motto, tot drie jaar geleden alzheimer kwam. Endri was nog maar 51.’

‘Een paar dagen geleden was er een bijeenkomst voor mantelzorgers in Orbis Glana, het zorgcentrum voor jonge mensen met dementie. Daar woont Endri sinds een paar maanden. Ik vroeg aan de vrouwen hoe zij dat doen met hun werk. Het zijn immers allemaal nog jonge mensen. De een was huisvrouw, de ander zat in de ziektewet of voor de helft in de ziektewet en werkte een paar uurtjes. Toen schoof ik achteruit en zei: ‘Sorry, ik sta midden in het leven en m’n carrière, ik doe dat anders.’ De manager van het huis nam me apart en zei dat ik op moest houden met sorry-zeggen. Daar had ze gelijk in.’

‘Mijn carrière is mijn alles, dat is mijn hele leven al zo geweest. Ik was het mannetje in huis, de vrouw die op zondag het vlees snijdt. In de afgelopen dertig jaar heb ik bijvoorbeeld nooit gekookt. Die vrijheid en onafhankelijkheid zijn voor mij heel belangrijk. Ik wil nooit afhankelijk worden van iemand anders, van een man. Endri daagde mij uit. Hij was superintelligent, hij had een IQ van 150, en was gewoon slimmer dan ik. Dat vond ik zo aantrekkelijk aan hem. Hij was mijn sparringpartner en dat mis ik enorm.’

‘Eind 2012 kreeg Endri de diagnose alzheimer. Zoiets verwacht je niet op die leeftijd. Onze dochters studeerden en woonden al zelfstandig. Ik was net met een nieuwe business begonnen in een branche waar ik geen expertise in had. Na verloop van tijd werd het eigen bedrijf in opbouw, voor Endri zorgen, het huishouden regelen en alle administratie doen me teveel. Ik dacht: als ik altijd voor mijn kinderen oppas heb gehad, waarom dan niet voor mijn man? Via mijn netwerk heb ik toen hulp geregeld. Angels, noemde ik ze. Het begon met één angel en op een gegeven moment had ik een pool van zeven angels zodat er 24/7 iemand bij Endri kon zijn. Dat ging goed tot ik erachter kwam dat het me meer geld kostte dan ik aan pgb voor hem kreeg. Ik investeerde veel in mijn bedrijf maar dat leverde niets op, dus kon ik die extra kosten niet blijven betalen. Via de casemanager kon ik dagopvang regelen en de oude nanny van de kinderen was bereid bij ons in huis te komen wonen om voor Endri te zorgen. Dat was zó lief! Ze is bij ons gebleven tot Endri naar Orbis Glana ging.’

‘Ongeveer een jaar geleden heb ik besloten te stoppen met de zaak die ik aan het opbouwen was en terug te gaan naar de sector waar mijn passie en expertise ligt: de agrarische industrie. Dit was een goede stap. Het werk houdt me overeind en geeft me enorm veel energie.’

‘Dankzij Endri heb ik mijn carrière op kunnen bouwen, dat besef ik heel goed. Hij regelde alles thuis en was de mama van de kinderen. Hij zit nu op een plek waar er heel goed voor hem wordt gezorgd. Ik kan 24/7 bij hem langsgaan of hem ophalen. Dit is voor mij de perfecte oplossing.’

1 reactie
Tonen: Nieuwste reacties
Jouw laatste reactie op dit artikel
E

Ella

Ik heb in mijn (vrijwilligers)werk te maken met dementie

Ik ben onder de indruk van je verhaal. Het feit dat jij je eigen leven zo goed als het gaat blijft leven, vanuit jullie principe carpe Diem.
Ik zie het helaas zo vaak gebeuren dat partners, mantelzorgers, zich zelf totaal voorbij lopen en opbranden. Dit gaat ten koste van hun dierbare met dementie.
Het blijft schrijnend wanneer iemand te maken krijgt met welke vorm van dementie dan ook. Mooi als je een netwerk van mensen om je heen hebt die jou en je partner bijstaan.

18 februari 2016

Samen met jou en andere mantelzorgers willen we ontdekken wat we nog allemaal kunnen verbeteren aan dementie.nl.

Geef ons advies