Terug naar dementie op jonge leeftijd
Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 2 min

Mijn rol is bescheiden, met respect voor de bestaande situatie.

Joeri (41)

‘Simone’s (48) man Niek (62) heeft al een jaar of elf alzheimer en woont nu bijna twee jaar in een verpleeghuis. Simone houdt van hem, maar vindt daarnaast ruimte in haar leven voor mij. Ik ben de vriend met wie ze een liefde deelt die ze niet meer met haar man kan delen. Simone, ik en onze omgeving accepteren onze situatie waardoor deze twee relaties harmonieus naast elkaar kunnen bestaan.’ 

‘Er is nooit enige twijfel over geweest. Met Simone komt the whole package en dat is voor mij vanzelfsprekend. Ik sta letterlijk en figuurlijk achter mijn vriendin. Simone combineert een topfunctie in het zakenleven met de mantelzorg voor haar man. Ze gaat in totaal twee tot drie keer per week naar hem toe, ook in de weekenden. Ze staat altijd voor hem klaar en dat is nooit een discussiepunt. Ik sta niet zo stil bij mijn rol hierin. Ik heb geen zware, lastige rol. Ik hou van haar en ondersteun haar waar ik kan. Het is veel te veel eer als ik zeg dat ze het redt dankzij mij. Ze zal het altijd redden, zij is namelijk een kanjer in de breedste zin van het woord.’

‘Haar moeilijkste punt is loslaten. Daar hebben we regelmatig gesprekken over, ook over het onvermijdelijke loslaten dat ze straks zal moeten doen als Niek overlijdt. Ze voelt zich schuldig als ze in het weekend in plaats van twee keer, één keer naar Niek gaat. Ik kan haar daarin wat tegengas geven. Mijn mening geven en zaken van een andere kant belichten. Haar challengen om het los te laten en het moment te beleven. Ze mag het voor zichzelf best iets gemakkelijker maken. Ik gun het haar zo dat ze zich een keer verveelt.’

‘Zelf heb ik ook een vol leven met een eigen bedrijf en een baan als consultant. We zijn best druk met z’n tweeën. Daarom hoeft het van mij ook niet altijd zo serieus. We hebben veel lol samen: gekke dingen doen, het kind in ons naar boven laten komen. Thuis kunnen we optimaal onszelf zijn en dat geeft Simone ook rust.’

‘We zijn er allebei van overtuigd dat je een ander alleen goed kan helpen als je goed voor jezelf zorgt, psychisch en fysiek. Ik denk wel dat ik daarin een stabiele factor ben. Ik voel haar goed aan. Als ze naast me ligt, voel ik letterlijk hoe ze omgaat met de situatie. Is ze warm of juist koud, is ze rustig of onrustig. Hoe ze in haar vel steekt, is heel duidelijk aan haar te merken. Maakt ze zich zorgen om mij, dan moet ik extra alert zijn. Dan kan het zomaar ook over haarzelf gaan.’

‘Het regelen van de zorg voor Niek ligt primair bij Simone. Ik doe daar niets in, dat is niet aan mij. Ik heb veel respect voor wat ze doet en ik draag alleen maar bij aan een betere balans thuis. Samen maken we het een stuk draaglijker. Overigens is het niet iets wat ik heel bewust doe: ik ben een normale vogel, ik vlieg nou eenmaal. Voor haar is dat een steun, voor mij is dat heel gewoon.’

Joeri (41)

Naschrift: Een paar maanden na dit interview is Niek vrij plotseling overleden aan de gevolgen van alzheimer.

0 reacties

Samen met jou en andere mantelzorgers willen we ontdekken wat we nog allemaal kunnen verbeteren aan dementie.nl.

Geef ons advies