Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 2 min

Mijn zus geeft mij de schuld

Cis (49)
Cis - Mijn zus geeft mij de schuld

‘Mijn zus heeft wel eens tegen mij gezegd: “Omdat jij altijd met intelligentie bezig bent, is hij nu ziek.” Dat klopt toch niet? Ze is hier één keer geweest sinds Adri alzheimer heeft. Laat maar, denk ik dan.’

‘Mijn zus vindt ook dat ik als vrouw honderd procent voor mijn man moet zorgen en dat het belachelijk is dat ik de kinderen zo meeneem in het rouwproces. Dat doe ík niet, dat doen ze zelf. Het zijn meiden van begin twintig. Die willen zelf ieder weekend thuiskomen om bij hun vader te zijn. Hij gaat zo snel achteruit. Bij jonge mensen met dementie gaat het gewoon sneller. En onze dochters willen nog veel van hem meemaken en bij hem betrokken zijn. Dat is toch logisch? En dat ik voor mijn man moet zorgen, dat doe ik altijd al. De laatste twintig jaar zeker, zorg ik financieel voor hem. Daarin heeft het ons nooit aan iets ontbroken. Maar dat telt blijkbaar niet als zorgen-voor.’

‘Waarom zeggen mensen zoiets tegen je? Ik veroordeel nooit iemand, ben van de lieve vrede en heb daarom ook nooit ruzie. Maar het doet me heel veel pijn. Ik begrijp zo’n oordeel niet en probeer het maar van me af te laten glijden. Op zich ben ik het ook wel gewend. Ik ben altijd al anders geweest. Thuis was ik de enige die een universitaire studie volgde. Ik was sterk, een ‘self made man’, een dierengek. Ik studeerde veeteelt en dat was ongebruikelijk. Niet alleen in die wereld, maar ook in mijn familie en vriendenkring. Ik vond nieuwe dingen leren gewoon leuk, vond studeren leuk. En dat vond mijn omgeving maar raar.’

‘Natuurlijk raak je vrienden kwijt bij scheidingen, sterfte en ziekte. Dat accepteer ik. Wat ik lastig vind, is dat niemand het begrijpt. In mijn geval, met een partner die op jonge leeftijd alzheimer krijgt, kan niemand zich een voorstelling maken van de situatie waar ik in zit. Ik hoop ook dat niemand zich dat ooit voor kan stellen, want het is klote. Vooral voor de kinderen. Het is raar om jonge meiden te zien die bij een concert in het theater hun vader begeleiden. Iedereen kijkt, maar niemand begrijpt het. Je ziet de mensen denken. Ze snappen het niet. Dat is ook wel logisch, het is zo onbekend. En dan nog. Hoeveel je ook leest, als je het zelf niet meemaakt, snap je het niet.’

‘Goede vrienden zijn wel gebleven, gelukkig. Ik heb een paar heel goeie vrienden, die ik dag en nacht kan bellen. Zij weten hoe Adri is veranderd en dat hij niet meer de man is die hij was. Zij zien hoe moeilijk het is en staan voor mij en de kinderen klaar. Die mensen koester ik. Dat zou iedereen moeten doen. Laat los de mensen die je veroordelen. Ze kosten je energie en die kun je nu niet missen. Ik bel ze ook niet meer, heb er geen zin in. Liever kijk ik naar de gouden mensen om me heen, die heb ik nodig. Die paar goede vrienden, mijn dochters. Ik heb met mijn dochters een band gekregen die ik vast niet met ze had gekregen als Adri gezond was gebleven. Daardoor staan we samen sterk.’

1 reactie
Tonen: Nieuwste reacties
Jouw laatste reactie op dit artikel
J

Jolanda

Mijn (schoon)ouder heeft dementie

Onbegrijpelijk van mensen die er zo over denken.
Helaas is komt het maar al te veel voor.
Mijn moeder ( 75) heeft Alzheimer en zit nu in een verpleeghuis.
Vorig jaar is ze gedwongen opgenomen omdat mijn vader het ziekenhuis in moest.
De zorg werd hem teveel en wij hebben als gezin een besluit genomen dat het goed is om haar daar te laten.

Helaas kregen wij van sommige mensen ( vrienden) te horen nou dat doe je toch niet.
Als iemand dat zegt weten ze niet wat ze zeggen want de zorg was zo groot voor onze vader dat hij er moe en versleten uitzag.
Hij dorst niet meer vroeg naar bed te gaan omdat mijn moeder hem vaak voor iemand anders zag.
Dus moest zij al slapen.
Vaak wakker worden van ligt ze nog in bed omdat ze al 1 xtje is weggelopen.
Toen terug gevonden in de sloot wat haar bijna fataal was.

Dus mensen die ons zorgzame ouders met het vingertje aanwijzen weten niet wat ze zeggen.

Dat doet zó'n zeer als mensen dat zeggen tegen mijn vader. Ik hoop echt dat ze het zelf nooit mee hoeven te maken, want deze ziekte is zo verschrikkelijk om als familie en vrienden mee te maken.
Iedere keer nemen wij een stukje afscheid van haar.

Wij proberen er heel erg veel van te genieten als ze goede dagen heeft.
Of zoals een Casemanager zei "wij hebben een goede dag vandaag".

Heel erg veel sterkte met alles,
Jolanda

21 oktober 2016

Samen met jou en andere mantelzorgers willen we ontdekken wat we nog allemaal kunnen verbeteren aan dementie.nl.

Geef ons advies