Terug naar diagnose
Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 2 min

Ik hoop dat ik haar nog lang thuis kan houden.

Peter (70)

‘Mijn vrouw Tilly is al achttien jaar ziek. Ze hebben jarenlang niet vast kunnen stellen wat het was. Ze had geheugenproblemen, maar waar die vandaan kwamen wisten ze niet. Tot tien jaar geleden, toen was alzheimer ineens wel zichtbaar. Het is haar grootste angst om in een verpleeghuis terecht te komen en ook al beseft ze dat nu niet meer, ik neem het risico niet. Ik hoop dat ik haar nog lang thuis kan houden.’

‘Als ik aan Tilly denk, zie ik een doodzieke vrouw. Een hoopje mens, meer is het niet. Ze weet niks, doet niks. Ik probeer met alle respect als mens met haar om te gaan. Ze kent me niet meer als haar man. Natuurlijk is dat anders dan ik had gedacht, maar het is vanzelfsprekend dat ik voor haar zorg. Daar sta ik niet zo bij stil. We zijn nu vijftig jaar getrouwd en hebben elkaar altijd kunnen stimuleren. Gaven elkaar de ruimte om te doen wat we wilden en steunden elkaar. We hebben flink in elkaar geïnvesteerd en op een bepaalde manier naast elkaar gestaan in het leven. Dat brengt aan het eind van de rit wat op, daar vloeit dit uit voort. Ik weet dat als mij hetzelfde was overkomen, had ze het ook voor mij gedaan.’

‘Tilly gaat vijf dagen per week naar de dagopvang. ’s Morgens maak ik haar wakker en dan lacht ze als ze me ziet. Dank is een groot woord, maar daar hou ik het wel door vol. We staan steeds vroeger op om op tijd klaar te zijn voor de bus komt. Dat lukt me door veel lol te maken. Als ik haar aan het lachen maak, kan ik haar wassen op de intiemere plekken. Dat vertrouwen heeft ze nog. We maken er een ritueel van, een ritme en dat weet ze op een of andere manier wel. Voorheen zong ik veel bekende liedjes voor haar en dan verdraaide ik de woorden. Dat had ze door en dan moest ze lachen omdat ze dacht dat ik niet goed bij mijn hoofd was. Dat hebben we erin gehouden. Door de jaren heen word je wel creatiever in dat soort dingen.’

‘Het mooiste aan Tilly is dat ze nog steeds vrolijk en lief is, naar iedereen eigenlijk wel. Ik hoop dat dat nog lang zo blijft. Ik verwacht niets, maar hoop dat ik haar kan blijven verzorgen tot het eind. Je hebt toch een leven samen, zo goed mogelijk. Door de dagopvang heb ik overdag een paar uurtjes om mijn eigen dingen te doen. Onze woonboot vraagt veel onderhoud en het huishouden moet ook gebeuren. Ik probeer zo normaal mogelijk te leven. Op vrijdagavond komt er iemand bij ons thuis. Dan ga ik als afleiding een biertje halen in mijn stamkroegje in de buurt. Daar laad ik enorm van op. Ik kom dan weer vol energie thuis.’

‘Tegen andere mantelzorgers wil ik zeggen dat je je partner niks kwalijk moet nemen. Natuurlijk is het niet leuk, maar je moet niet ineens je kop terugtrekken. Probeer er nog wat van te maken, schakel hulp in en verdiep je in de ziekte zodat je het verloop weet en niet telkens voor verrassingen komt te staan. Zoek de juiste mensen en wees eens lief. Aanraken doet meer dan zeggen: ik hou van je. Even een aai over haar wang of elkaar vasthouden en een liedje zingen. Dat is heel warm en intiem, op een andere manier.’

Peter (70)

2 reacties
Tonen: Nieuwste reacties
Jouw laatste reactie op dit artikel
M

Martinus

Mijn partner heeft dementie

Voor mij een heel herkenbaar verhaal.Wij zijn nu 7 jaar behept met Alzheimer en het proces gaat langzaam maar gestaag door.Herkenning is er nog wel de verwarring wordt steeds groter.Ik zie op tegen het moment dat ze niet meer alleen thuis kan blijven,want ze weigert pertinent om naar een dagopvang oid te gaan.Dank voor de steun die ik aan je verhaal heb.Tiener

3 juli 2016
Jouw laatste reactie op dit artikel
R

Redactie dementie.nl

Beste Martinus, dank voor je persoonlijke reactie en wat fijn om te horen dat het verhaal van Peter je steun geeft. We hopen dat het moment dat je vreest nog lang wegblijft. Warme groet, Andrea

11 juli 2016

Samen met jou en andere mantelzorgers willen we ontdekken wat we nog allemaal kunnen verbeteren aan dementie.nl.

Geef ons advies