Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 2 min

Ik moeder over mijn moeder

Daphne (38)

‘Ik was drie weken oud toen mijn vader ons verliet. Mijn moeder stond er alleen voor en dat is altijd zo gebleven. Als enig kind is de moeder-dochterband tussen ons heel sterk. Nog steeds. Alleen de rollen zijn nu omgedraaid.’

‘Mijn moeder is 75 jaar en heeft al een jaar of acht alzheimer. Het gaat langzaam achteruit, eigenlijk is ze heel stabiel. Ze woont op nog geen vijf minuten fietsafstand, nu nog zelfstandig in het huis waar ik ben opgegroeid. Ze is een mensenmens, heel sociaal en actief. Daarom is de woongroep voor Indische mensen die hier opgezet wordt zo ideaal voor haar. Daar houdt ze haar eigen ruimte, maar woont toch met andere mensen samen. Ze kan meedoen met de Indische maaltijden en kan mee met uitstapjes. Daar houdt ze erg van, dus ik weet zeker dat ze het daar naar haar zin zal hebben. Ik heb het overlegd met de casemanager en nu is ze nog zo goed dat ze deze stap nog kan maken. Ze kan er nu nog aan wennen en leren daar haar weg te vinden. Het is een mooie tussenstop voordat ze naar een verpleeghuis moet, want daar zou ik haar nu nog niet heen kunnen brengen. Maar mijn moeder ziet het zo niet. Ze weet dat ze alzheimer heeft, maar ziet de verhuizing als het verlies van haar zelfstandigheid, iets waar ze veel waarde aan hecht. Het is altijd een zelfstandige en onafhankelijke vrouw geweest. Ik vind het vreselijk dat ze nu zegt dat ik haar dat afpak. Ze doet het voor mij omdat ze ziet dat ik het zwaar heb. “Als ik Daphne ermee kan helpen, doe ik het”, zei ze huilend tegen een vriendin. Dat bezorgt me zo’n schuldgevoel. Het laat me niet los. Ik wil niet dat mijn moeder verdrietig is, maar dat is ze wel.’

‘Mijn moeder is een sterke vrouw, die alles zelf kon. De rekeningen betalen, de hele administratie, ze heeft het altijd zelf gedaan. Nu doe ik het voor haar, maar zelf shoppen doet ze nog heel graag. Pinnen kan ze nog goed. Ze is een echte ‘shopaholic’, daar geeft ze veel geld aan uit en ik laat haar. Regelmatig neem ik stiekem dingen die ze heeft gekocht mee en verkoop ze weer via Marktplaats. Dan heeft zij toch haar zin gekregen en komt het geld via een omweg weer terug. Met dingen kopen voor haar nieuwe huis paai ik haar voor de verhuizing. Soms koop ik zelf iets, soms doen we het samen. Leuke bloembakken voor op het balkon, een sta-op-stoel om de mooie witte bank te vervangen, want die kan ze straks niet meenemen. Beetje bij beetje laat ik haar op die manier wennen aan het idee van een ander huis. Ja, ik verwen haar om mijn schuldgevoel weg te werken. Als zij straalt omdat ze iets moois krijgt, ben ik blij.’

‘Ik wil er gewoon altijd voor haar zijn. Ze is mijn moeder, daar zorg ik voor al is het zwaar om twee huishoudens te draaien en de zorg te regisseren naast een bijna fulltime baan. Daarom weet ik dat dit een goede keuze is, het ontzorgt mij zodat ik er langer voor haar kan zijn. En als het eenmaal zover is en ze heeft haar plekje daar, dan krijg ik tijd om heel veel leuke dingen met haar te doen.’

Daphne (38)

0 reacties

Samen met jou en andere mantelzorgers willen we ontdekken wat we nog allemaal kunnen verbeteren aan dementie.nl.

Geef ons advies