Terug naar huishoudelijke taken
Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 2 min

Hulp vragen, ik vind het ontzettend moeilijk

Simone (62)
Ervaringsverhaal_hulpvragen_Gert-Simone

'Twaalf jaar heb ik thuis voor mijn man Gert gezorgd. Sinds kort woont hij in een verpleeghuis omdat het te ingewikkeld en zwaar werd. Hulp vragen is nooit mijn sterkste kant geweest hoewel ik er in de loop der tijd wel beter in geworden ben.’

Persoonlijk blog over hulp vragen

"Als uw man eens wil wandelen, dan hoor ik het wel. Ik kom hier vaak genoeg langs. U roept maar." Een buurman van om de hoek spreekt me aan. Ik ben in de tuin bezig om het gras dat Gert net gemaaid heeft, bij elkaar te harken en in een mand te doen. "Een mooi aanbod, bedankt. Mocht Gert zin in een wandelingetje hebben, dan hoort u van mij."

Hoe lang is dit gesprek alweer geleden? Maanden? Het is nog altijd niet van een wandelingetje gekomen. Gert is niet zo'n wandelaar. De buurman zie ik niet meer langskomen. Ik weet eigenlijk niet eens precies waar hij woont. Laat staan dat ik nu nog durf te vragen of hij met Gert een ommetje wil maken. 

Hulp vragen. Ik vind het ontzettend moeilijk. Of het nou om bekenden of onbekenden gaat. Waarom is het nou zo moeilijk voor me? Zouden andere mantelzorgers daar wel heel gemakkelijk in zijn? Want anderen kunnen toch net zo goed voor Gert zorgen als ik? Is dat zo? Misschien zit daar een kleine aarzeling bij me. Want houden anderen wel 'ons' dagschema aan, passen ze hun tempo wel genoeg aan, doen ze voldoende moeite om Gerts woorden te begrijpen, houden ze er rekening mee dat voor Gert de hond een van de belangrijkste dingen in zijn leven is en dat je dus ook voor de hond heel lief moet zijn?

Allemaal grote en kleine vragen die het me moeilijk maken om een ander voor Gert te laten zorgen. Maar ook ik ben er inmiddels achter dat ik soms even weg moet, even weer aan het 'gewone' leven moet deelnemen, even door een museum of een boekwinkel wil slenteren, even me gek moet kunnen lachen of in tranen moet kunnen zitten bij een film of theatervoorstelling. Of gewoon wat zaken moet regelen waar Gert niet bij hoeft te zijn. Wil ik dat, dan moet ik wel om hulp vragen. Immers, Gert kan niet een hele dag voor zichzelf zorgen.

Hulp vragen. Ik moet bekennen dat ik buren of kennissen in mijn omgeving nog heel weinig om hulp heb gevraagd. Het is een beetje een smoes als ik zeg dat dit komt omdat we pas drie jaar in onze huidige woonplaats wonen. Een smoes, want ook hulp vragen aan familie en vrienden doe ik maar weinig. Vanuit onze klein geworden wereld lijkt het of iedereen om ons heen het vreselijk druk heeft. Is het niet met het halen en brengen van de kinderen, dan is het wel het werk, de carrière, de fitness, al die sporttoernooien en vakanties. Voor ons lijkt er tussendoor ook nog wat ruimte te zijn. Maar dat is nou net wat voor ons en met name voor Gert zo lastig is. Even tussendoor. Dat woordje 'even' is er niet meer bij als je dement aan het worden bent. Daarom heb ik in de loop der tijd een lijstje aangelegd van mensen die me zouden kunnen helpen: familie, vrienden, kennissen, maar ook van vrijwilligersorganisaties.

Want steeds vaker betrap ik me erop dat ik af en toe echt heel graag wat voor mezelf wil doen. Pak ik dan eindelijk de telefoon om iemand om hulp te vragen, dan blijkt ook maar al te vaak dat mijn blik op die andere wereld lang niet altijd klopt. Veel mensen nemen echt wel de tijd om ons te helpen. 'Even' is gelukkig een heel rekbaar begrip!

Vraag jij hulp?

Op het forum hebben we mensen gevraagd of ze hulp vragen aan anderen. En hoe ze dat doen. Vraag jij hulp? Lees de ervaringen en tips van lotgenoten. 

Foto: privéfoto van Simone en Gert

3 reacties
Tonen: Nieuwste reacties
Jouw laatste reactie op dit artikel
G

GJ

Mijn partner heeft dementie

Beste Simone .
Mijn naam is Gerard ,ik ben nu voor het eert op dit forum ben mij dus aan het inlezen op deze site zelf ben ik actief op de parkinson site maar helaas moet ik mij ook verdiepen in de dementie,aangezien dementie ook bij een parkinson patiënt kan op treden helaas gaan mijn vrouw en ik dit traject ook mee maken .
Terug komend op uw ervaring het vragen van hulp is heel herkenbaar na 24 jaar parkinson heb ik tot op de dag van vandaag ook daar nog steeds moeite mee en inderdaad ik denk dan ook ja maar zij hebben het ook allemaal zo druk mensen werken hebben kinderen zijn zelf blij als het weekend is.
Wij maken allemaal de zelfde fout denk ik je gaat voor die ander alvast in vullen .
Maar het is waarschijnlijk ook onze generatie die daar moeite mee heeft hoewel,ik ouder ben 78 dan u.

Ik lees ook dat Menny er moeite mee heeft en dat zij ervaart dat anderen het niet goed begrijpen ja dat is eigenlijk wel logisch zolang het je zelf niet betreft en het 24 uur mee maakt is het moeilijk om daar het gevoel en begrip voor op te brengen.
Je kan ook niet de ellende van iedereen die je kent of waar van je hoort op jouw schouders nemen .
Mijn eigen vrouw was ook zo,n type die alles maar voor een ander wilde en ging regelen heel nobel van haar ik heb haar moeten afremmen omdat zij zich ook zorgen ging maken om die anderen dat kan niet.
En nu heeft zij zelf al 24 jaar parkinson en komt er nu ook nog Dementie aan .
Maar wij hebben van alle mensen om ons heen uit het verleden alleen nog maar de eigen broers en zuster en onze eigen kinderen over.
Maar die hebben ook hun eigen leven en 24 uur zorgen kan je niet even uit handen geven omdat het in ons geval erg complex is dus is het haast niet te doen ook door gebrek aan kennis omtrent de ziekte .
Ja lieve mensen wij staan er eigenlijk voor alleen voor het zolang je partner thuis woont ,maar gelukkig wonnen wij in Nederland al mopperen wij over de zorg maar het is nog altijd een van de beste je hoeft niet eens zover te reizen om in een land aan te komen waar het ziek zijn een groot probleem is en de familie het zelf maar moet oplossen .
Ik wens jullie alle sterkte toe wij kunnen elkaar een beetje helpen met ons verhaal .
Dank jullie wel.
Gerard.

17 september 2016
Jouw laatste reactie op dit artikel
M

Menny

Mijn partner heeft dementie

Hoe herkenbaar. Ook wij krijgen veel hulp aangeboden en mijn man heeft een fietsmaatje die regelmatig 40 km of meer met hem gaat fietsen. Onbetaalbaar die vriend!
Maar o wat is het moeilijk om toe te geven dat je jezelf al lang geleden voorbij gelopen bent en om hulp te accepteren. Het lastige vind ik ook dat anderen vaak niet doorhebben hoe hij er werkelijk aan toe is. En je wilt hem ook niet afvallen als mensen, waar hij bij is, vragen hoe het is...

25 juli 2016
Jouw laatste reactie op dit artikel
H

Hanny

Mijn partner heeft dementie

Ik herken me hier zo duidelijk in. Het voelt egoIstisch, wekt schuldgevoelens op, maar wat ben ik toe aan weer een stukje eigen leven. Ik ontspan het best in de thermaalbaden in Arcen. Niet naast de deur, maar zo ontspannend.

15 juli 2016

Samen met jou en andere mantelzorgers willen we ontdekken wat we nog allemaal kunnen verbeteren aan dementie.nl.

Geef ons advies