Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 2 min

Ik mis mijn moeder. Ik mis de gesprekken met haar.

Riet (87) en Alisa (25)
ervaringsverhaal dementie op jonge leeftijd Alisa en Riet

Riet (87) en Alisa (25) zorgen samen voor Ans (61), hun dochter en moeder die de ziekte van Alzheimer heeft.

Riet: ‘Mijn huis staat vol zwanen. Ik heb ze van glas, porselein en hout. Ze verbeelden wat belangrijk voor mij is: als je van iemand houdt, laat je diegene niet los. Wat er ook gebeurt. Net als bij zwanen, die hun hele leven samen blijven. Dit staat voor de liefde voor mijn dochter Ans. Het maakt me ontzettend verdrietig dat ik niet meer voor haar kan zorgen. Mijn hoofd weet dat ze beter af is in de woonzorglocatie, maar mijn hart schreeuwt iets heel anders. Ik ben haar moeder. Ik wil voor haar zorgen en er dag en nacht voor haar zijn. Ik wil haar niet alleen laten, maar ik móet, want het werd onhoudbaar voor ons.

Ze is zo ontzettend in de war, mijn lieve dochter. Van de vrouw die altijd overal aan dacht en op tijd kwam, is niets meer over. Als ze huilt, weet ik niet waarom. Dat is hartverscheurend.’

Alisa: ‘Ik mis mijn moeder. Ik mis de gesprekken met haar, haar interesse of gewoon een beetje kletsen samen. Ze is er nog wel, maar ook weer niet. Het is vaak moeilijk om te begrijpen wat ze wil zeggen. Héél soms heeft ze een helder moment. Bijvoorbeeld toen ik een nieuwe baan kreeg en ze zei dat ze trots op me was. Dat was superfijn en tegelijkertijd verdrietig. Want toen ik er enthousiast over begon te vertellen, zag ik dat ze het niet begreep. Ik vind dat zó zielig voor haar, omdat ik zie dat ze het zo hard probeert.’

Riet: ‘Het enige goede van deze hele rotsituatie is dat de band met mijn kleindochter Alisa zo ontzettend sterk is geworden. Toen Ans nog zelfstandig woonde, zorgden we samen voor haar. Ik was er elke dag om Ans te helpen, zodat de kinderen ook wat tijd voor zichzelf hadden. Alisa zit in de mooiste fase van haar leven: die van verliefd worden, verkering krijgen en samen gaan wonen. Dat heerlijke onbezorgde, ik vind dat zij daar recht op heeft.’

Alisa: ‘Gelukkig heb ik mijn oma, die er altijd voor mij is. Ik kan alles met haar bespreken, zoals mijn verdriet en praktische dingen over mijn moeder. Samen genieten we van mooie momenten. Zoals laatst, toen we de verjaardag van mijn moeder en mij bij mij thuis vierden. Ik had familie en vrienden van haar uitgenodigd. Ze doet dan misschien niet echt meer mee, maar ik zag dat ze ervan genoot. Vrienden speelden live muziek waar ze zo van houdt en mijn moeder ging heerlijk staan dansen. Ik ben blij dat ik dit soort dingen voor haar kan doen, want ik voel me vaak zo machteloos. Dat ik níets kan doen om mijn moeder beter te maken. Ervoor zorgen dat ze het fijn heeft, is het enige wat ik nu voor haar kan doen.’

Riet: ‘Het blijft hard om je kind zo te zien aftakelen. Het ergste vind ik dat ík leef en zíj zo ziek is. Onbekende artsen spreken vaak eerst mij aan. Dan moet ik ze vertellen dat het mijn dochter is die alzheimer heeft.’

‘Ik wil mijn dochter niet verliezen. Het hoort niet dat je als moeder je kind overleeft. Aan de andere kant hoop ik dat ik nog lang mag leven, zodat ik er voor Alisa en haar broertje kan zijn. Hun moeder raken ze steeds meer kwijt, maar ik ben er nog.’

Riet (87) en Alisa (25)

Het verhaal van Riet en Alisa verscheen eerder in de Libelle-special over dementie in 2018. Oorspronkelijke tekst: Deborah Ligtenberg.

Foto: ©Ineke Oostveen

Meer lezen over Riet, Alisa en Ans?

Een ander verhaal over Riet, Alisa en Ans verscheen in ons magazine Alz... Nieuwsgierig?

0 reacties