Terug naar impact gezin
Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 2 min

Het lukt mij meestal wel om oma blij te maken.

Anouk (18)

‘Mijn oma Thea (77) heeft alzheimer, al bijna drie jaar. Een halfjaar geleden is ze verhuisd naar beschermd wonen. Als ik bij haar ben, meestal één keer per week, is ze altijd blij en moppert ze nooit. Binnenkort komt ze dichterbij wonen en kan ik gelukkig vaker gaan.’

‘Mijn oma en ik hebben een speciale band. Een reader heeft ooit verklaard dat oma via mij weer het onbezorgde meisje kan zijn dat ze is kwijtgeraakt omdat ze in haar leven teveel heeft moeten zorgen. Ik weet niet of dat kan, maar ik herken het wel. Tegen mama doet ze meestal veel bozer. Ze geeft haar de schuld: “Jij hebt mijn hersens afgepakt”, zegt ze dan. En dat terwijl ze nooit een moeilijke of lastige vrouw is geweest. Dat komt nu pas naar boven en mama is de klos. Dat vind ik soms wel vervelend. Dan voel ik me bezwaard omdat ze tegen mij lief doet en nog veel weet over wat ik doe en gedaan heb, en van mama weet ze dat niet.’

‘In het begin had ik er moeite mee. Het duurde wel even voordat ik geaccepteerd had wat er met oma aan de hand was. Ik wist er ook niets vanaf en er was niemand waarmee ik erover kon praten. Met mama ben ik veel meegegaan naar Alzheimer Cafés, maar daar waren geen andere kleinkinderen om mee te praten. Dat heb ik gemist. Ik heb er wel wat aan gehad, maar volwassenen hebben toch andere zorgen en vragen. Ik kreeg maar moeilijk een beeld bij de ziekte en wat ik zou kunnen verwachten dat er met oma zou gaan gebeuren. Gaandeweg, door het zelf te zien en mee te maken groei je erin. Maar het ging ook wel snel achteruit met oma, dus daardoor werd het ook sneller duidelijk.’

‘Mama wil niet dat ik zorgtaken overneem, ik moet kleinkind blijven zegt ze, maar het lukt mij meestal wel om haar te motiveren en blijer maken. Laatst wilde ze haar bed niet uitkomen en mopperde ze steeds op de zorg. Maar ze moet toch bewegen en eten. Ik zei tegen haar dat ik het vervelend vond dat ze zo boos deed en toen zei ze meteen: “Nee, nee, ik ben niet boos. Ik zal nooit boos doen tegen jou.” Toen heb ik haar een filmpje laten zien over een les die ik had gegeven aan mijn stageklas - ik doe de Pabo - en dat vond ze leuk. Daarna wilde ze wel uit bed komen, een klein stukje lopen en naar de woonkamer gaan.’

‘Over de toekomst en hoe erg het straks wordt, wil ik nog niet nadenken. Dat zien we dan wel weer. Voor mij is het nu belangrijk dat we het vroeger gezellig hadden en dat het nog steeds gezellig is, ook al doen we nu andere dingen samen. Ik kijk wat ze leuk vindt en dat doen we dan. Daar denk ik niet over na, dat doe ik gewoon. Maar ik mis mijn oma van vroeger wel.’

Anouk (18)

0 reacties

Samen met jou en andere mantelzorgers willen we ontdekken wat we nog allemaal kunnen verbeteren aan dementie.nl.

Geef ons advies