Terug naar
Informatie
geschatte leestijd 3 min

Impact opname verpleeghuis op je naaste met dementie

Wanneer je naaste meer zorg nodig heeft dan jij (samen met anderen) kunt bieden, is opname in een verpleeghuis onvermijdelijk. Voor je naaste is het erg ingrijpend om de vertrouwde omgeving te moeten verlaten. Als je de impact van zo’n verhuizing begrijpt, kun je haar beter begeleiden.

Weerstand tegen de opname

Moeten nadenken over verhuizen naar een verpleeghuis is moeilijk. Verwarring, angst, onbegrip, weerstand: het zijn allemaal emoties die je tegen kunt komen.

Je naaste kan zich om verschillende redenen verzetten of negatief uitlaten over een verhuizing naar een verpleeghuis:

  • Er is toch niks aan de hand.
  • Je naaste wil de oude, vertrouwde omgeving niet verlaten.
  • Negatief beeld bij alles wat verpleeghuis is.
  • Je naaste is bang om de regie over haar leven te verliezen.

Betrek je naaste bij de beslissing

'Ik zag als een berg op tegen dat gesprek met moeder. Ze zag echt niet waarom ze moest verhuizen. Ik was blij dat onze casemanager erbij wilde zitten.'

Connie (51)

Negatieve gevoelens en weerstand tegen opname komen meestal voort uit angst voor het onbekende. Het is begrijpelijk dat je je naaste niet wilt belasten met gesprekken over de verhuizing. Probeer er toch regelmatig over te praten, zodat ze gaat begrijpen waarom het beter is dat ze naar een omgeving gaat waar voortdurend goede zorg beschikbaar is. Je kunt ook de casemanager vragen om je te helpen bij dit soort gesprekken. Hij heeft ervaring en kan tips geven.

Een goede voorbereiding…

Bereid je goed voor op de verhuizing. Bezoek van tevoren met je naaste verschillende huizen, betrek haar bij de keuze en leef samen geleidelijk toe naar de verhuizing. Zo kun je veel angst en zorgen voor zijn of verminderen. Lees ook de informatie over het vinden van een geschikt verpleeghuis.

De verhuizing zelf

Het is belangrijk dat je naaste zich veilig voelt in haar nieuwe woonomgeving. Het helpt als de inrichting zo veel mogelijk lijkt op de inrichting van haar huidige woning. Als je naaste bij binnenkomst vertrouwde spulletjes ziet, zoals haar favoriete stoel, foto’s of een schilderij, zal ze zich sneller op haar gemak voelen. Lees meer over de verhuizing naar een verpleeghuis.

'Toen mijn moeder haar eigen meubelen zag staan, zei ze: ‘Hé, dat is mijn kast. Hé, dat is mijn tv.’ Ze ging zitten en het personeel kwam met koffie met wat lekkers erbij. Het was eigenlijk net of ze thuis zat. Dat was allemaal geen probleem.'

(Trudy, 57)

Na de verhuizing

De eerste tijd na de verhuizing is verwarrend voor je naaste. De omgeving is nieuw, er zijn veel nieuwe gezichten. Misschien accepteert ze de situatie snel, maar ze kan ook lang boos blijven. Ze kan je verwijten maken waardoor jij je schuldig of verdrietig voelt. Misschien vraagt ze steeds of je haar meeneemt als je weggaat. Hoe moeilijk het ook kan zijn, vaak helpt afleiding beter dan uitleggen en de beslissing verdedigen. Afleiding kan helpen tegen de verwarring van je naaste. Vraag gerust aan een verzorgende om je naaste af te leiden als jij weggaat. Dat kan wellicht de pijn voor jullie beiden iets verzachten. 

'Toen ik wegging, stond ze op rende ze achter ons aan. Niemand kwam er achteraan om haar af te leiden of zo. Dat zou wel geholpen hebben.' 

(Freek, 52) 

Helpen met wennen

Een luisterend oor, betrokkenheid en steun van mensen in haar omgeving helpen je naaste zich snel thuis te voelen. Veranderingen kan ze moeilijk plaatsen. Probeer daarom samen terug te kijken op de voorbije levensfases, maar ook vooruit te kijken naar de nieuwe mogelijkheden. Dat geeft houvast. Daarbij kunnen de volgende tips helpen:

  • Praat over afscheid nemen en verlies.
  • Maak een fotoboek met foto’s van de oude woning, van dierbaren en andere belangrijke dingen in haar leven.
  • Maak een checklist met de wensen en behoeftes van je naaste, de verzorgenden kunnen de informatie goed gebruiken in het

    Zorgleefplan

    Zorgleefplan
    Het zorgleefplan (ZLP) is een hulpmiddel om tegemoet te komen aan de wensen en behoeftes van je naaste. De zorginstelling stelt dit ZLP op, maar jouw input en die van andere familieleden is heel belangrijk. In het ZLP staat bijvoorbeeld een uitgebreide omschrijving van de manier waarop je naaste haar leven wil leiden, wat ze belangrijk en prettig vindt en wat juist niet. Daarnaast staan haar medische gegevens erin en welke ondersteuning nodig is. 

    .
  • Stimuleer je naaste om actief te blijven zolang dit nog kan. Kijk welke activiteiten aangeboden worden die je naaste leuk vindt. En bedenk daarbij dat ze soms ineens iets geweldig kan vinden wat ze voorheen helemaal niet leuk vond. Lees ook het artikel 'Activiteiten met je naaste in het verpleeghuis'.

Heeft je naaste haar draai gevonden, dan is dat vaak voor alle betrokkenen een verbetering. Je naaste kan er met alle aanspraak en verzorging aanzienlijk op vooruit gaat. Woonde ze voor de opname alleen, dan kan ze helemaal opbloeien.

3 reacties
Tonen: Nieuwste reacties
Jouw laatste reactie op dit artikel
E

Esther

Mijn (schoon)ouder heeft dementie

sinds september 2015 is mijn vader heel onrustig geworden en kon niet meer slapen maar ook niet meer zitten of liggen blijven. Het is toen in een heel rap tempo gegaan. begin december kwamen de wanen en hallucinaties. Mijn moeder kon mijn vaders ziekte niet accepteren en veroorzaakte alleen maar nog meer problemen. diverse keren crisisteam daarna volgt opname in het ziekenhuis. Daar onderzoeken en eigenlijk wijst alles op LBD. Het fixeren van mijn vader doet hem geen goed ook de Haldol medicatie niet gelukkig gestopt. Na 6 weken volgt een opname voorlopig een opname in verpleegtehuis tot dat er plaats is in het verpleegtehuis naar onze keus bij ons in het dorp. De afdeling is erg fijn en heel kleinschalig. Pap schommelt erg in zijn doen en laten. Voor mijn gevoel is hij erg depressief en weet hij heel goed wat er mis is. Ik heb ook met hem over dementie kunnen praten. Het is zo verdrietig te zien dat hij zo vecht tegen het feit dat hij opgenomen is op een gesloten afdeling. Volgens hem is hij gegijzeld en hij wil weten wanneer dat is afgelopen. Er is een psycholoog nu een keer bij hem geweest echter weet zij ook niet goed wat te doen. Iemand tips?

3 mei 2016
Jouw laatste reactie op dit artikel
R

Redactie dementie.nl

Beste Esther, goed dat je dit deelt. Dit proces is snel gegaan bij hem. Ik raad je aan deze vraag ook op het forum te stellen (http://forum.alzheimer-nederland.nl). Daar zijn veel mensen actief en is de kans op reacties groot. Belangrijk is om te blijven praten met hem. Luister naar hem en neem zijn gevoelens serieus. Het is passend bij Lewy Body dementie dat heldere en minder heldere periodes zich afwisselen. Waardoor hij zich op momenten erg bewust is van de situatie. Veel sterkte!
Groeten Rob

6 mei 2016
Jouw laatste reactie op dit artikel
M

Marian

Mijn (schoon)ouder heeft dementie

beste esther,
ik herken het beeld wat je geeft. Ook mijn vader is opgenomen in een vp-tehuis, 400 km van de plaats waar hij altijd heeft gewoond. Er was daar geen plek. Hoe triest kan het zijn voor kwetsbare ouderen, maar dat terzijde. Hij woont nu bij mij in de buurt. Ik ga vaak met hem naar buiten als het weer het toelaat, even weg uit de sfeer van het vp-tehuis ( de gevangenis zoals mijn vader zegt). We wandelen heel veel, en maken lange wandelingen, waarbij ik hem met de rolstoel duw. Ik merk dat hij daar van geniet, de natuur, de bomen, de planten. Verder doen we uitjes, die aansluiten bij zijn belangstelling. Iets simpels als een ijsje eten kan al fijn zijn.
In de gesprekjes die we hebben, laat ik zien dat ik het begrijp hoe hij zich voelt. Hij beseft heel goed wat er aan de hand is met hem. Als hij huilt, dan laat ik hem huilen en geef hem ruimte om zijn emotie te uiten. Er zijn voor is voor hem belangrijk.
Mijn ervaring is dat een psych maar beperkt iets kan doen (die komt ook maar beperkt) , ook van anti-depressiva heb ik weinig effect gezien. Wel effect hebben aandacht, positieve prikkels, en contact met "gewone" mensen. Misschien kan een geestelijk verzorger ook nog iets betekenen.
Probeer met hem naar buiten te gaan en probeer aan te sluiten bij dingen die hij leuk vindt, of vroegere hobby's, etc. Ook af en toe een lekker hapje ( fruit) , drankje, etc. kan helpen. Af en toe nagels knippen helpt ook (klinkt raar), maar je hebt fysiek contact en kan zijn handen vasthouden. Is voor hem fijn. Ik merk dat het mijn vader kalmeert.
veel sterkte gewenst,
marian

11 augustus 2016