Terug naar
Informatie
geschatte leestijd 4 min

Impact opname verpleeghuis op mensen met dementie

Soms wordt opname van je naaste in een verpleeghuis onvermijdelijk. Ze heeft meer zorg nodig dan je zelf (nog) kunt bieden. Voor iemand met dementie is het erg ingrijpend om de vertrouwde omgeving te moeten verlaten. Maar als je de impact van zo’n verhuizing op je naaste begrijpt, dan kun je haar beter begeleiden. En de nieuwe woning went meestal na enige tijd. 

Weerstand tegen de verhuizing

Moeten nadenken over verhuizing naar een verpleeghuis is moeilijk voor jou en je naaste. Verwarring, angst, onbegrip, weerstand: het zijn allemaal emoties in de periode voor de verhuizing die erbij kunnen komen kijken.

Je naaste kan zich om verschillende redenen verzetten of negatief uitlaten over een verhuizing naar een verpleeghuis:

  1. Ze vindt dat er (nog) niks aan de hand is.
  2. Ze wil de oude, vertrouwde omgeving niet verlaten.
  3. Ze heeft een negatief beeld van verpleeghuizen in het algemeen, of van het verpleeghuis waar ze naartoe gaat verhuizen.
  4. Ze is bang om de regie over haar leven te verliezen.

Betrek je naaste bij de verhuizing

Ik zag als een berg op tegen dat gesprek met moeder. Ze zag echt niet waarom ze moest verhuizen. Ik was blij dat onze casemanager erbij wilde zitten.

Connie (51)

Negatieve gevoelens en weerstand tegen verhuizing komen meestal voort uit angst voor het onbekende. Het is begrijpelijk dat je je naaste niet wilt belasten met gesprekken over de verhuizing te hebben. Probeer er toch regelmatig over te praten, zodat ze gaat begrijpen waarom het beter is dat ze naar een omgeving gaat waar voortdurend goede zorg beschikbaar is. Onder het kopje ‘gerelateerde informatie’ op deze pagina vind je links naar informatie over de communicatie met mensen met dementie. Je kunt ook met de casemanager bespreken hoe je de verhuizing met je naaste kunt bespreken. Die is geoefend in dit soort gesprekken en kan tips geven.

Een goede voorbereiding…

Bereid je goed voor op de verhuizing. Bezoek van tevoren met je naaste verschillende huizen, betrek haar bij de keuze en leef samen geleidelijk toe naar de verhuizing. Zo kun je veel angst en zorgen voor zijn of verminderen. Lees ook de informatie over het vinden van een geschikt verpleeghuis.

De verhuizing zelf

Het is belangrijk dat je naaste zich veilig voelt in haar nieuwe woonomgeving. Het helpt dan als de inrichting van het nieuwe appartement zoveel mogelijk lijkt op de inrichting van haar huidige woning. Bespreek daarom welke spullen er mee verhuizen en probeer dit van tevoren te regelen. Als je naaste bij binnenkomst vertrouwde spulletjes ziet, zoals haar favoriete stoel, foto’s of een schilderij, zal ze zich sneller op haar gemak voelen. Lees meer over de verhuizing naar een verpleeghuis.

Toen mijn moeder haar eigen meubelen zag staan, zei ze: ‘Hé, dat is mijn kast. Hé, dat is mijn tv.’ Ze ging zitten en het personeel kwam met koffie met wat lekkers erbij. Het was eigenlijk net of ze thuis zat. Dat was allemaal geen probleem.

(Trudy, 57)

Ook goed afscheid nemen van het oude vertrouwde huis is van groot belang. Sta er even bij stil op het moment dat jullie samen het huis verlaten: ‘Kijk nog maar even rond. Je hebt hier veertig jaar gewoond en een fijne tijd gehad. Nu ga je ergens wonen waar er goed voor je gezorgd wordt. Ga daar maar lekker van genieten.’

Na de verhuizing

De eerste tijd na de verhuizing is verwarrend voor je naaste. De omgeving is nieuw, er zijn veel nieuwe gezichten. Natuurlijk is het fijn wanneer je naaste haar nieuwe omgeving snel accepteert, maar ze zal zeker eerst moeten wennen aan het idee dat dit haar nieuwe huis is. Tot die tijd wil ze misschien met je mee als je weggaat, omdat ze dat nu eenmaal zo gewend is. Afleiding helpt om dat verwarrende moment op te vangen. Vraag bijvoorbeeld aan een medewerker van het verpleeghuis om na jullie afscheid een praatje met haar te maken. Zo kun je een nare situatie voor jullie allebei voor zijn. 

Toen ik wegging, stond ze op rende ze achter ons aan. Niemand kwam er achteraan om haar af te leiden of zo. Dat zou wel geholpen hebben. 

(Freek, 52) 

Helpen met wennen

Een luisterend oor, betrokkenheid en steun van mensen in haar omgeving helpen je naaste zich snel weer thuis te voelen. Veranderingen kan ze moeilijk plaatsen. Probeer daarom samen terug te kijken naar de voorbije levensfases, maar ook vooruit te kijken naar de nieuwe mogelijkheden. Dat geeft houvast. Daarbij kunnen de volgende tips helpen:

  1. Praat over afscheid nemen en verlies;
  2. Maak een fotoboek met foto’s van de oude woning en andere belangrijke plekken in de leefomgeving van de persoon met dementie;
  3. Maak een checklist met de wensen en behoeftes van je naaste, de verzorgenden kunnen de informatie goed gebruiken in het

    Zorgleefplan

    Zorgleefplan
    Het zorgleefplan (ZLP) is een hulpmiddel om tegemoet te komen aan de wensen en behoeftes van je naaste. De zorginstelling stelt dit ZLP op, maar jouw input en eventueel die van andere familieleden is heel belangrijk. In het ZLP staat bijvoorbeeld een uitgebreide omschrijving van de manier waarop de persoon met dementie haar leven wil leiden, wat ze belangrijk en prettig vindt en wat juist niet. Daarnaast staan haar medische gegevens erin en welke ondersteuning nodig is. 

  4. Stimuleer je naaste om nieuwe contacten te leggen en bezigheden te zoeken, bijvoorbeeld in de huiskamer van het verpleeghuis. Het personeel zal dit ook doen, maar als je naaste echt niet wil, kun je misschien een keer samen gaan.

Heeft de persoon met dementie haar draai gevonden in de nieuwe omgeving, dan is dat vaak voor alle betrokkenen een verbetering. Partners en familie zien dat hun naaste meer aanspraak en verzorging heeft dan thuis, waardoor haar kwaliteit van leven er vaak aanzienlijk op vooruit gaat. Je naaste zelf bloeit soms helemaal op: ‘Het is me hier voor honderd procent meegevallen.’

3 reacties
Tonen: Nieuwste reacties
Jouw laatste reactie op dit artikel
E

Esther

Mijn (schoon)ouder heeft dementie

sinds september 2015 is mijn vader heel onrustig geworden en kon niet meer slapen maar ook niet meer zitten of liggen blijven. Het is toen in een heel rap tempo gegaan. begin december kwamen de wanen en hallucinaties. Mijn moeder kon mijn vaders ziekte niet accepteren en veroorzaakte alleen maar nog meer problemen. diverse keren crisisteam daarna volgt opname in het ziekenhuis. Daar onderzoeken en eigenlijk wijst alles op LBD. Het fixeren van mijn vader doet hem geen goed ook de Haldol medicatie niet gelukkig gestopt. Na 6 weken volgt een opname voorlopig een opname in verpleegtehuis tot dat er plaats is in het verpleegtehuis naar onze keus bij ons in het dorp. De afdeling is erg fijn en heel kleinschalig. Pap schommelt erg in zijn doen en laten. Voor mijn gevoel is hij erg depressief en weet hij heel goed wat er mis is. Ik heb ook met hem over dementie kunnen praten. Het is zo verdrietig te zien dat hij zo vecht tegen het feit dat hij opgenomen is op een gesloten afdeling. Volgens hem is hij gegijzeld en hij wil weten wanneer dat is afgelopen. Er is een psycholoog nu een keer bij hem geweest echter weet zij ook niet goed wat te doen. Iemand tips?

3 mei 2016
Jouw laatste reactie op dit artikel
R

Redactie dementie.nl

Beste Esther, goed dat je dit deelt. Dit proces is snel gegaan bij hem. Ik raad je aan deze vraag ook op het forum te stellen (http://forum.alzheimer-nederland.nl). Daar zijn veel mensen actief en is de kans op reacties groot. Belangrijk is om te blijven praten met hem. Luister naar hem en neem zijn gevoelens serieus. Het is passend bij Lewy Body dementie dat heldere en minder heldere periodes zich afwisselen. Waardoor hij zich op momenten erg bewust is van de situatie. Veel sterkte!
Groeten Rob

6 mei 2016
Jouw laatste reactie op dit artikel
M

Marian

Mijn (schoon)ouder heeft dementie

beste esther,
ik herken het beeld wat je geeft. Ook mijn vader is opgenomen in een vp-tehuis, 400 km van de plaats waar hij altijd heeft gewoond. Er was daar geen plek. Hoe triest kan het zijn voor kwetsbare ouderen, maar dat terzijde. Hij woont nu bij mij in de buurt. Ik ga vaak met hem naar buiten als het weer het toelaat, even weg uit de sfeer van het vp-tehuis ( de gevangenis zoals mijn vader zegt). We wandelen heel veel, en maken lange wandelingen, waarbij ik hem met de rolstoel duw. Ik merk dat hij daar van geniet, de natuur, de bomen, de planten. Verder doen we uitjes, die aansluiten bij zijn belangstelling. Iets simpels als een ijsje eten kan al fijn zijn.
In de gesprekjes die we hebben, laat ik zien dat ik het begrijp hoe hij zich voelt. Hij beseft heel goed wat er aan de hand is met hem. Als hij huilt, dan laat ik hem huilen en geef hem ruimte om zijn emotie te uiten. Er zijn voor is voor hem belangrijk.
Mijn ervaring is dat een psych maar beperkt iets kan doen (die komt ook maar beperkt) , ook van anti-depressiva heb ik weinig effect gezien. Wel effect hebben aandacht, positieve prikkels, en contact met "gewone" mensen. Misschien kan een geestelijk verzorger ook nog iets betekenen.
Probeer met hem naar buiten te gaan en probeer aan te sluiten bij dingen die hij leuk vindt, of vroegere hobby's, etc. Ook af en toe een lekker hapje ( fruit) , drankje, etc. kan helpen. Af en toe nagels knippen helpt ook (klinkt raar), maar je hebt fysiek contact en kan zijn handen vasthouden. Is voor hem fijn. Ik merk dat het mijn vader kalmeert.
veel sterkte gewenst,
marian

11 augustus 2016

Samen met jou en andere mantelzorgers willen we ontdekken wat we nog allemaal kunnen verbeteren aan dementie.nl.

Geef ons advies