Terug naar impact partner
Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 2 min

'Dementie bij homoseksuelen is niet anders dan bij hetero’s’

Bob (75)
Bob en Paul

‘Paul (58) is mijn tweede partner met alzheimer. Het verbaasde me niet dat hij alzheimer had, ik accepteerde het meteen. Het komt op je pad en dan heb je geen keus.’

‘Mijn eerste partner was 18 jaar ouder dan ik, Paul is 17 jaar jonger. Het verschil tussen mijn twee partners is een hele generatie. Mijn eerste partner is twee jaar na de diagnose overleden, maar achteraf is hij wel een jaar of zeven ziek geweest. Omdat onze relatie niet openlijk bekend was, was ons netwerk klein. We gingen nooit uit, dat kon niet vroeger vanwege onze maatschappelijke posities. We zijn vijftig jaar samen geweest, maar alleen insiders wisten het. Zo was dat bij ons. Met Paul is dat totaal anders, op alle punten. Ik ben meer mezelf geworden; we gaan naar concerten, musea en op vakantie. We pakken alles aan en doen leuke dingen samen. Ik kijk nog wel even om me heen, maar een afscheidszoen geven op het station doe ik nu ook.’

‘Bij mijn eerste partner was het achteraf gezien wel zwaar, want op dat moment heb ik dat niet zo beleefd. Mijn partner was geen makkelijke man, maar wel rechtvaardig. Hij wilde geen dagopvang, geen ziekenhuis en geen verpleeghuis. Alles thuis. We hadden wel een particuliere hulp, die heb ik nog steeds. Zij komt al ruim dertig jaar hier. De casemanager wist hoe het zat bij ons zonder dat we dat ooit besproken hebben. Ze was een reële vrouw en dat voelde mijn partner aan. Hij werd in zijn dementie zachtaardiger ten opzichte van iedereen. Ik heb veel aan de casemanager gehad. Ze was er soms meer voor mij dan voor mijn partner. Zij was degene die zei: ‘U moet er wel eens uit’. Toen kwam er een vrijwilligster zodat ik de tijd had om op mijn gemak de weekboodschappen te doen of bijvoorbeeld naar de tandarts te gaan. Het was een keurige vrouw, maar mijn partner at zijn eten niet op bij haar, dus echt een succes was het niet. Hij accepteerde gewoon niemand anders in de zorg voor hem.’

‘Paul is veel bij mij en heeft nog een eigen huis in Amsterdam. Daar woont hij zelfstandig met hulp van de thuiszorg en zijn mentor Anton. Anton is de regelaar, ik ben er voor de leut. Op deze manier kan Paul nog lang zelfstandig wonen. Zoals het nu gaat, ben ik tevreden.’

‘Dementie bij homoseksuele mensen is niet anders dan bij heteroseksuele mensen. We moeten ons er wel van bewust zijn dat heteroseksuele mensen er anders op reageren. Negeren is het ergste. Die mogelijkheid zit erin. Er zijn nog ouderwetse mensen die zo geschift zijn dat ze niet met een homoseksueel aan tafel willen zitten. Het is de oudere generatie die zo doet, vaak vanuit een christelijke geloofsovertuiging. Jongere generaties zijn veel opener, ik denk niet dat zij er moeite mee hebben.’

‘Ik heb zelf lang door mijn geaardheid toneel gespeeld, maar ik vind het belangrijk dat hetero’s accepteren dat iemand anders kan zijn. Als een LHBT’er met dementie ongeremd gedrag vertoont kan dat anders overkomen dan ongeremd gedrag bij een hetero. Daar moeten mensen (in de zorg) zich bewust van zijn. Verder denk ik niet dat homoseksuele mensen met dementie anders benaderd moeten worden.’

Bob (75)

Foto: privéfoto van Bob en Paul

0 reacties

Samen met jou en andere mantelzorgers willen we ontdekken wat we nog allemaal kunnen verbeteren aan dementie.nl.

Geef ons advies