Terug naar impact partner
Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 2 min

Nog een jaar samen in de familiekamer

Anja (55)
dementie_ervaringsverhaal_AnjaKalk

‘Mijn moeder heeft de hele gifbeker leeg moeten drinken. Ze was een leeg omhulsel, maar als ze mijn vader hoorde, opende ze haar ogen en keek hem aan, soms lachte ze naar hem. Ze zijn samen gebleven tot in de dood, dat was pure liefde.’

‘Mijn moeder heeft na de diagnose nog twaalf jaar met alzheimer geleefd. De laatste zes jaar woonde ze in Huize Frankeland, een gecombineerd verpleeghuis en zorgcentrum. Mijn vader reisde anderhalf uur met de bus om er te komen, en dat deed hij trouw tot hij na een zoveelste longontsteking niet meer kon. Hij moest herstellen en dat kon gelukkig in hetzelfde Frankeland op de revalidatie-afdeling. Het ging slecht met hem en we dachten dat hij zou overlijden. Toen heb ik mijn moeder met bed en al naar hem toegereden. Mijn vader hees zichzelf omhoog en zei: “Rika, ik wil nog effe in je blauwe ogen kijken. Je had me beloofd dat we samen zouden gaan.” Ze opende haar ogen en keek hem aan. Hij knapte wonder boven wonder op, voor haar.'

‘Mijn vader werd te goed voor de revalidatie-afdeling, maar was te slecht om naar huis te kunnen. Er was echter geen plek op de somatische afdeling of de afdeling psychogeriatrie van mijn moeder. Toen heb ik hemel en aarde bewogen om hen samen op de familiekamer te krijgen. Voor de familiekamer is een combinatie van zorgindicaties mogelijk dus ik ben blij dat zij daar samen terecht konden.’

‘Mijn moeder was totaal afhankelijk, ze kon niets meer. Mijn vader kon haar vanuit zijn rolstoel eten geven. En met hulp van slabbetjes en speciale bekers kon hij haar helpen met koffie drinken. Het waren ontroerende rituelen. Mijn vader kon zich vrij door Frankeland bewegen zodat hij voldoende sociale contacten had. Zo hebben ze nog een jaar samen op de familiekamer kunnen wonen.’

‘De laatste twee maanden ging het ineens achteruit met mijn vader. Zijn bypass, waar hij al meer dan twintig jaar mee leefde, begaf het. Hij kreeg hartfalen en een longontsteking. Mijn moeder was al een tijdje bezig met versterven. Ze was ongeveer twee uur per etmaal wakker en dan wilde ze nog wel eten en drinken. Dat was echt lijden. Ze had doorligplekken en veel epilepsieaanvallen en was dan zó bang. Het was echt ondraaglijk, mensonterend. Ik vertelde haar dat papa naast haar lag en dat Onze Lieve Heer hem zou komen halen. Of ze wel met hem mee zou willen. Echt, ze opende haar ogen en kneep in mijn handen.’

‘Met hulp van de verpleging hebben we beide bedden naast elkaar bij het raam in de woonkamer gezet. Zo heb ik drie nachten bij ze gewaakt. In de derde nacht is mijn moeder overleden. Mijn vader had het niet door, hij lag nog te vechten, wachtte ergens op. Toen ben ik boos op hem geworden: “Sufferd, ze is al weg. Als je nu niet gauw gaat rennen haal je haar niet meer in.” Ik vind het vervelend dat ik toch nog even boos op hem moest worden, maar hij heeft geluisterd. Twee uur na mijn moeder is hij gegaan. Ik zag rust op zijn gezicht.’

‘Het geeft me kracht om dit verhaal te vertellen. Op deze manier kan ik er iets mee doen en heeft het hopelijk waarde voor andere mantelzorgers.’

Op de foto: de ouders van Anja toen dementie nog geen rol speelde.

0 reacties

Samen met jou en andere mantelzorgers willen we ontdekken wat we nog allemaal kunnen verbeteren aan dementie.nl.

Geef ons advies