Terug naar mantelzorg
Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 2 min

Ik heb 42 jaar de liefste vader van de wereld gehad

Marije (44)
privefoto_ dementie.nl

‘Zorgen voor mijn vader was veel geregel en natuurlijk was het zwaar. Maar ik ben zó blij dat ik het heb gedaan. Het was waanzinnig verdrietig, maar ook mooi. Het heeft mij enorm geholpen in het verwerkings- en rouwproces.’

‘Mijn vader had een combinatie van vasculaire dementie en alzheimer. Later heeft hij er waarschijnlijk nog kanker bij gekregen. Toen was hij al te ziek om dat nog te onderzoeken. Twee jaar geleden is hij overleden, hij was 70 jaar. We hebben hem uit het verpleeghuis naar huis gehaald zodat hij thuis kon sterven. Dat wordt weinig gedaan, maar het kan en mag gewoon, en ik ben blij dat we dat hebben gedaan.’

‘Tot het eind had mijn vader in de gaten dat hij dementie had. Hij bleef ons herkennen en toonde zijn liefde voor ons. Heel bizar. Hij is in de kern gebleven wie hij was: een lieve, zorgzame man. Ik heb gewoon 42 jaar lang de liefste vader van de wereld gehad. Hij heeft ons zoveel gegeven, altijd. Dat maakt dat ik vooral dankbaar ben en blij ben dat ik hem iets terug heb kunnen geven. Ik kon er voor hem zijn, praktisch en emotioneel. Bij mij kon mijn vader het verdriet laten zien dat hij mijn moeder wilde besparen. Ik nam hem vaak mee naar de duinen en het strand. Dat deden we altijd al, dat hoorde bij ons. Dan bespraken we van alles. Er is niets dat onbesproken is blijven hangen. Daardoor is er rust nu hij is overleden.’

‘Samen met mijn zus plande en regelde ik alles toen mijn vader nog thuis woonde. Omdat hij zo jong was, waren alle broers en zussen van beide kanten er nog. Mijn ouders hadden veel vrienden dus we hadden wel 30-40 mensen die wilden helpen. Met de cozi-app konden we alles goed bijhouden en wist mijn moeder precies wie wanneer kwam. Bijna iedere week stuurde ik een mailtje zodat iedereen precies wist hoe de situatie was. Dat was best veel werk, maar mensen hebben het echt gewaardeerd. Zo bleven ze betrokken en was het niet ineens een onaangename verrassing als het slechter ging met mijn vader.’

Als ik niet zo vaak bij hem was geweest, had ik die momenten niet gehad. In al het verdriet, is dat ook heel mooi.

'Vanwege mijn gezondheid woon ik 10 dagen per maand in het buitenland. In de weken dat ik in Nederland was, ging ik iedere woensdag naar mijn ouders. Mijn man ging altijd mee. Hij reed - het is een uur rijden van waar wij wonen - en kon daar gaan zitten werken. Ik hield de dag vrij om er voor mijn vader te kunnen zijn. Dat kon ik met mijn werk makkelijk regelen, maar als dat niet had gekund, had ik zorgverlof opgenomen. Op de terugweg was ik dan vaak heel moe en soms intens verdrietig. Ik heb echt wel eens de hele weg terug zitten janken.
Het is allemaal de moeite waard geweest. Mijn vader had enorme pretoogjes. Dat werd minder, maar soms moest hij erg lachen en dan glommen zijn ogen weer. Dat soort heldere momenten zijn niet te plannen. Als ik niet zo vaak bij hem was geweest, had ik die momenten niet gehad. In al het verdriet, is dat ook heel mooi.’

‘Door te accepteren dat deze ziekte onderdeel van het leven is, kun je er het maximale uithalen. Iedereen doet dat op zijn eigen manier en daar wil ik niet over oordelen. Ik zou tegen iedereen willen zeggen: ‘Het leven is niet maakbaar, wel hoe je omgaat met tegenslag. Daar ben je regisseur over.’ Ik ben het bewust zo aangegaan. Daardoor kan ik hem nu levend houden met de mooie momenten die de lelijke verdringen.’

0 reacties