Terug naar over dementie
Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 2 min

Ik ben lang kind geweest, nu is het andersom.

Jacobien (48)

‘Het is nog redelijk vers. De diagnose ‘beginnende dementie’ is bij mijn vader ongeveer een halfjaar geleden gesteld en we gaan niet verder onderzoeken wat voor soort dementie het is. Het was geen verrassing, het is een proces.’

‘Bij de mannen in de familie bestond de angst voor dementie al langer. Mijn oma en mijn vaders tweelingbroer hebben het ook gehad. Nu het feit op tafel ligt, is mijn vader boos. Hij accepteert het niet. “Er is niks aan de hand”, zegt hij. Ik heb medelijden met hem. Het is toch een lijden. Alles wordt hem langzaam afgenomen en dat is mensonterend.’

‘Mijn vader snapt alles nog. Hij is erg op zijn gemak bij mij en mijn zus. Hij is het liefst bij ons, vindt ons grappig en moet om ons lachen. Met mijn zus heeft hij een zaak gehad dus zij mag de geldzaken regelen. Mij vertrouwt hij daar niet mee, ha ha, maar ondertussen is hij degene die onbezonnen geld uitgeeft. Hij geeft geld aan goede doelen en zou zo geld opsturen als je daarom zou vragen. Mijn zus leidt dit nu in goede banen.’

‘Voor mijn moeder is het zwaar. Zij heeft een herseninfarct gehad en is erg emotioneel. Ze is haar man kwijt en kreeg daar een kind voor terug. Daarnaast heeft ze ook nog mijn gehandicapte zusje. Die woont niet thuis, maar de zorg daarvoor bestaat natuurlijk wel. Dat rust allemaal zwaar op mijn moeder. Voor ons, mijn zus en mij, is het iets makkelijker. Op zich zaten we voor mijn zusje al in een soort van zorgmodus en daar gaan we nu gewoon mee door. We hebben een mooie taakverdeling; we vullen elkaar goed aan.’

‘Wat ik het meeste mis, is de zorg voor mij. Dat je nog kind mag zijn ook al ben je volwassen en heb je zelf twee kinderen. Het is de aandacht die je af en toe nodig hebt als mens. Die onvoorwaardelijkheid in dat ze van je houden. Dat is er nog wel hoor, dan belt hij ineens op om te zeggen dat hij van me houdt. Daar kan ik nog wel van genieten. Maar het is nu aan mij om de zorg goed voor hem te regelen. Dat is veel, en die bureaucratie en regels, daar moet ik nog even doorheen.’

‘Waar ik bang voor ben, is dat het slechter gaat worden. Mijn vader heeft het lang kunnen verbloemen, maar nu heeft hij last van hallucinaties en wanen. Hij ziet echt mensen die er niet zijn. Vooral ’s nachts is hij actief en daarom krijgt hij nu slaapmedicatie. Eigenlijk is het een antidepressivum, maar die helpt tegen de wanen die hij ’s nachts heeft. Mijn moeder heeft zo iets meer nachtrust.’

‘Tegen andere mantelzorgers zou ik willen zeggen dat ze zich goed voor moeten bereiden. Maak tijd om de volgende stap te doen. Een casemanager is leuk, maar je bent toch maar een van de velen. Verdiep je erin en zorg dat je goed beslagen ten ijs komt, ook bij artsen en andere professionals.’

Jacobien (48)

 

Ontvang de gratis de brochure 'Leven met dementie'.

In deze brochure lees je onder meer hoe je om kunt gaan met je naasten. 

0 reacties

Samen met jou en andere mantelzorgers willen we ontdekken wat we nog allemaal kunnen verbeteren aan dementie.nl.

Geef ons advies