Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 2 min

We hebben er bewust voor gekozen om samen begeleiding te nemen

Margreet (67)

Zo’n 7 jaar geleden merkte ik de eerste veranderingen in het gedrag van mijn man Edward. Uiteindelijk is in 2013 de diagnose alzheimer gesteld. Edward heeft PCA, een zeldzame vorm van alzheimer. De zorg voor mijn man is soms erg zwaar, maar ik probeer hem altijd rustig en kalm te benaderen, zodat het voor ons allebei vol te houden blijft. Het valt alleen niet altijd mee, we hebben er daarom bewust voor gekozen om hulp van een psycholoog in te roepen. 

‘Toen we in 2008 ons huis kochten, moest er nog veel gebeuren. We zagen dat niet als een probleem, Edward kon dit immers prima zelf. Hij was altijd een man die heel erg secuur te werk ging en enorm hield van klussen. Dat was eigenlijk het begin dat zijn apraxie mij op begon te vallen. Hij vond het bijvoorbeeld heel lastig met gereedschap om te gaan. Ik merkte dat hij dingen scheef zaagde, klodders verf liet slingeren of plattegrondjes niet meer goed kon lezen. Het waren kleine dingen, waardoor ik het vermoeden kreeg dat het niet pluis zat. Ik vond het erg moeilijk om dit bespreekbaar te maken, omdat ik bang was dat hij dan boos zou worden’.

'Uiteindelijk vond Edward ook dat het niet goed ging en is naar de arts gegaan. Nadat we de diagnose te horen kregen, was Edward heel erg boos en verdrietig. Dat was een hele moeilijke periode. Hij wist dat hij niet meer beter zou worden. Het voelde voor hem alsof hij geen ‘echte man’ meer was. Voor mij kwam de diagnose niet als een verrassing. Wat ik wel heel moeilijk vond, is dat ik in één klap 'de mantelzorger' was. Ik kreeg opeens een hele andere rol. Ik merkte dat ik daardoor veel stress had, omdat ik het wilde blijven combineren met alle andere dingen die ik nog deed. Ik ben altijd een druk bezet persoon geweest, maar alles blijven combineren bleek niet mee te vallen’.

'Omdat we het moeilijk vonden om met alle veranderingen om te gaan, hebben we contact gezocht met een hele fijne psycholoog. We hebben er bewust voor gekozen om samen begeleiding te nemen. De psycholoog liet ons nadenken over de toekomst, hoe we onze rolverdeling zagen, aan wie we taken konden uitbesteden als het nodig was en hoe we goed konden blijven communiceren. Ik heb geleerd dat het belangrijk is om mijn man zo lang mogelijk bij beslissingen te blijven betrekken’.  

‘Ik weet nu ook steeds beter hoe ik het beste met de woede-uitbarstingen van mijn man kan omgaan. Zijn boze reacties zijn voor mij stressfactor nummer één. Ook als ik niet thuis ben, voel ik de stress van zijn woede-uitbarstingen. Vroeger vertoonde hij nooit zulk boos gedrag. De psycholoog heeft mij grotendeels geholpen met het omgaan van dit gedrag, en hoe ik Edward het beste kan benaderen zodat ik het zelf ook zo lang mogelijk vol kan houden. Uiteindelijk moet je toch zelf een goede manier vinden om er mee om te gaan, maar het is fijn als je hierin wordt begeleid en ook erkenning vindt.

'Een ander belangrijk thema wat de psycholoog mij heeft meegegeven is het ‘zorgen voor jezelf’. Ik probeer nu bijvoorbeeld meer aandacht te hebben voor het rouwen. Ik merkte dat ik daar helemaal geen tijd voor nam. Beetje bij beetje raak ik toch mijn man kwijt. Ik merkte dat ik daardoor emoties opkropte en ze soms heftiger tot uiting kwamen. Nu ik mij hier wat meer van bewust ben, zit ik toch beter in mijn vel. Zo probeer ik iedere keer een andere mindset te hebben om met onze situatie om te gaan, en dat gaat gelukkig goed'.

Margreet (67)

0 reacties

Samen met jou en andere mantelzorgers willen we ontdekken wat we nog allemaal kunnen verbeteren aan dementie.nl.

Geef ons advies