Terug naar vasculaire dementie
Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 2 min

Ik kan alleen vrijen als ik nog wat voor hem voel

Madelon (63)
veranderde_relatie_madelon

‘Op m’n 53e kwam ik thuis te zitten met een zieke man. We moesten aan een andere manier van leven wennen. Jeetje, ik voelde me 80; werd moedeloos omdat hij zo aan mij hing, nog steeds. Ik deed al vrijwilligerswerk en ben dat gaandeweg meer gaan doen naast de zorg voor mijn man. Daar haal ik veel voldoening uit.’

‘We hebben 26 jaar een relatie en zijn 25 jaar getrouwd. Marco was een collega van de man waarmee mijn relatie net verbroken was. Zodoende kende ik hem al wel. Als vrienden zijn we samen op vakantie gegaan, daar is de liefde ontstaan. Hij was een echte gentleman. Introvert, maar zachtaardig en een uitstekende gastheer. Ik ben niet zo op uiterlijk. Knap zegt me niet zoveel, maar Marco zag er altijd keurig verzorgd uit. Ik denk dat ik gevallen ben op zijn charme en de aandacht die hij voor me had. Eindelijk iemand die er voor mij is, dacht ik.’

‘Communiceren was nooit zijn sterkste kant - hij heeft misschien wel iets autistisch - maar gaandeweg heb ik hem heel goed leren ‘lezen’. Ik heb een soort sensor waarmee ik aanvoel hoe hij in elkaar zit. Als het goed met hem gaat of niet goed met hem gaat, ik weet dat meteen. Ik wist ook dat er meer aan de hand moest zijn dan de reuma en het glaucoom (chronische oogaandoening). Toch heeft het nog twee jaar geduurd voordat de diagnose vasculaire dementie werd gesteld. Stille tia’s (ongemerkt herseninfarct) hebben zijn hersenen beschadigd. Zijn fixatie op alles wat auto is, is alleen maar erger geworden. Hij toont weinig interesse in wat ik doe.’

‘Hij raakte zijn baan kwijt omdat de oorzaak van zijn gedrag nog niet bekend was. Ik werd er in mijn laatste baan uitgewerkt en ontslagen. Dus zaten we beiden thuis. Ik was 53 en Marco 60. Door zijn slechte communicatie in combinatie met de dementie is de wereld voor hem steeds kleiner en bedreigender geworden. Hij is het liefst met mij. Ik moet overal met hem naartoe en regel alles voor hem. Vroeger stond hij voor anderen klaar, nu is hij nog geslotener en geeft het stuur volledig over aan mij. Die afhankelijkheid terwijl hij lichamelijk nog prima voor zichzelf kan zorgen. Wanhopig word ik ervan. Marco wil alleen door mij geholpen worden.’

‘Ik weet niet wat hij nog voor mij voelt. Soms zegt hij nog wel “Ik hou van je”. Al tien jaar is er geen intimiteit meer tussen ons. Die keuze komt vanuit mij. De dementie vergroot zijn behoefte aan seks. Ik zeg dan dat ik moe ben en dat het vrijen pijn doet dus dat ik het niet wil. Hij is nog niet impotent en ook in dat opzicht volledig op mij gericht. Omdat hij dan toch opgewonden is, help ik hem wel. Ik trek hem af en voel me gebruikt. Toch doe ik dat liever dan de daad zelf, want ik kan alleen met hem vrijen als ik wat voor hem voel als partner. Hij heeft ook niet om deze ziekte gevraagd dus ik zorg voor hem, maar de genegenheid die ik voor hem voel, is meer als voor een broer.’

‘Marco wordt zeer binnenkort opgenomen op een halfopen afdeling. Ik kan dan tot rust komen en dingen doen die ik leuk vind. Ooit hoop ik nog eens een leuk maatje te vinden.’

Foto: Madelon en Marco, privéfoto
Foto op homepage: onthoumens.be

5 reacties
Tonen: Nieuwste reacties
Jouw laatste reactie op dit artikel
I

Inge

Mijn partner heeft dementie

Beste Madelon,
Wat een herkenbaar verhaal. Dank je voor het delen.

19 augustus 2016
Jouw laatste reactie op dit artikel
A

anita

Mijn partner heeft dementie

beste Madelon,
ik was even stil toen ik jou verhaal las, het was net of ik mijn eigen leven voorbij zag komen.
mijn man heeft nl precies hetzelfde en ik weet dus als geen ander hoe moeilijk dat soms is.
hij is nu bijna 2 jaar opgenomen en ik bezoek hem iedere dag. ondanks dat hij (ook) niet veel meer zegt, genieten we nog wel van elkaars aanwezigheid.
mijn man is 66 en ik ben 58. ook best nog jong dus.
ik wens je veel sterkte voor de toekomst en bedankt voor je verhaal.

1 augustus 2016
Jouw laatste reactie op dit artikel
S

Sonja

Iemand anders in mijn omgeving heeft dementie

Beste Madelon alleen jij en vele anderen die een partner hebben met Alzheimer weten hoe zwaar dit is. De titel van dit stuk vind ik niet correct ik zou het noemen, DOOR ALZHEIMER BEN IK MIJN MAN KWIJT. Ik weet dat Marco inmiddels opgenomen is, door de indicatie die hij kreeg en nog is het niet voorbij, want je bezoekt hem wekelijks, hij woont niet dichtbij en hij claimt je ook meteen. Je gevoel je weet dat dit goed is voor hem is, het is toch een rouw proces, dit was niet het leven waar je voor gekozen heb. Madelon je bent eigenlijk een onbestorven weduwe ik heb respect voor je omdat je ook eerlijk verteld hoe zwaar het is. Ik werk met iemand die PCA astrofie dat is een heel andere Alzheimer vorm, en dat is anders als de vorm die madelon's man heeft. Madelon sterkte meid in dit proces. Sonja

29 juli 2016
Jouw laatste reactie op dit artikel
M

M

Mijn partner heeft dementie

Dank je wel voor deze mooie woorden
Madelon

29 juli 2016
Jouw laatste reactie op dit artikel
A

Anne

Mijn partner heeft dementie

Hallo Madelon,
Wat een herkenbaar verhaal heb je er van gemaakt. Het lijkt wel of je het voor mij hebt opgeschreven. Het leven met een partners die Alzheimer heeft is zwaar, zeer zwaar. Je gaat er als het ware onderdoor. Je eigen leven staat stil. Je kan niet verder. Je bent een weduwe met een echtgenoot.
Ik wens jou heel veel sterkte en...wie weet, gaat het zonnetje weer eens schijnen.

1 augustus 2016

Samen met jou en andere mantelzorgers willen we ontdekken wat we nog allemaal kunnen verbeteren aan dementie.nl.

Geef ons advies