Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 2 min

Ik heb behoefte aan ruimte voor mezelf

Wietke (61)

‘Op 58-jarige leeftijd kreeg mijn man de diagnose alzheimer. Ik was directeur van een grote basisschool en hield van mijn werk, dat wilde ik niet opgeven. Om mijn werk te kunnen blijven doen, ging Paul naar dagopvang dicht bij ons huis. Op die manier kon ik nog zes jaar fulltime blijven werken.’ 

‘Vorig jaar ben ik zestig geworden en heb ik de keuze gemaakt om te stoppen. Ik wist dat ik die keuze ooit moest maken en dat was een goed moment. Ik ben nog wel verknocht aan mijn werk, dus doe ik nu nog wat klussen die ik vooral thuis kan doen. Zo blijf ik toch een beetje bij in mijn vak.’

‘Toen ik stopte met werken, hebben we het huis aangepast. Alzheimer heeft geen verandering gebracht in mijn behoefte aan ruimte voor mezelf. De vide is nu de plek waar ik me kan terugtrekken terwijl Paul beneden zit. Ik hoor hem dan wel, dus hou ik hem in de gaten. Ondertussen speel ik met de kleinkinderen als die hier zijn, of lees lekker een boek.’

‘Paul gaat nog steeds drie keer per week naar de dagopvang. Hij is een intelligente man die het nodig heeft om uitgedaagd en gewaardeerd te worden. Bij de dagopvang doen ze dat en daar geniet hij van. Als hij daar is, heb ik tijd voor mezelf. Maandag is een dag dat ik niets hoef. Die dag is helemaal voor mij, heerlijk. Ik kan op pad gaan of thuis rommelen, gewoon dat doen waar ik op dat moment zin in heb, zonder me zorgen te hoeven maken over Paul. Op woensdag werk ik een beetje en kan ik beroepsmatig mensen ontmoeten. De vrijdag is een was- en poetsdag. Ik heb hulp in de huishouding zodat ik me daar absoluut niet druk om hoef te maken.’

‘Een keer per week ga ik naar yoga. Dan zet ik Paul in zijn luie stoel met muziek op de tv. Ik leg een briefje neer en spreek een bandje in zodat hij weet waar ik ben en dan wacht hij geduldig tot ik terugkom. Hij is lief en dwaalt niet, daar heb ik mazzel mee. Ik zie wel eens andere mensen met dementie lelijk doen tegen hun vrouw, dat doet Paul niet. Hij is heel relaxt en doet nooit moeilijk als ik hem bijvoorbeeld help met douchen, afdrogen en aankleden.’

‘Ik ben niet zo geduldig en daarom geen mantelzorger die alles aan de kant schuift om voor haar partner te zorgen. Mijn werk is altijd heel belangrijk voor me geweest, daar haalde ik veel uit. Ik heb dan ook meer collega’s dan vriendinnen. Het is daardoor veel geregel met onze dochter of een vrijwilliger, maar ik zorg wel dat ik weg kan als ik dat graag wil. Alleen op deze manier kan ik de zorg volhouden en de permanente opname van Paul zo lang mogelijk uitstellen.’

Wietke (61)

Hoe voel jij je vandaag?

Uit onderzoek blijkt dat het grootste deel van de mantelzorgers zwaar belast is. Voel je je belast? Maak de mantelzorgtest. Zo weet je binnen 5 minuten in hoeverre je belast bent en krijg je tips hoe je hiermee omgaat.

0 reacties

Samen met jou en andere mantelzorgers willen we ontdekken wat we nog allemaal kunnen verbeteren aan dementie.nl.

Geef ons advies