Terug naar veiligheid in huis
Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 1 min

Ze bleef maar mopperen. Eindeloos mopperen.

Ingrid (59)

‘Toen we dit huis kochten heb ik me wel even afgevraagd of ik dat wel wilde, naast mijn schoonmoeder wonen. Ik ben blij dat we het gedaan hebben hoor, want daardoor heeft ze nog een paar jaar in haar eigen huis kunnen wonen.’

‘Van nature was mijn schoonmoeder al niet de vrolijkste. “Oud worden is leuk, maar oud zijn is ’t niet”, zei ze altijd. Dat kenmerkt haar wel. In het begin ging het prima. Ze kwam af en toe binnenwaaien, niets mis mee. We wisten dat het niet goed met haar ging toen ze steeds vaker kwam omdat ze iets kwijt was. Van haar kunstgebit tot haar tasje, alles raakte ze kwijt. En dan gaf ze iemand onnodig de schuld en bleef ze maar mopperen. Eindeloos mopperen. En zo ben ik totaal niet. Ik ben over het algemeen een opgewekt mens, dus ging ik met haar mee om te zoeken. Probeerde haar op te vrolijken. Zat buiten in de tuin met haar, ging met haar wandelen en wees haar hoe heerlijk de zon scheen en hoe vrolijk de vogels zongen. Maar niets hielp. Ik voelde me machteloos omdat het me niet lukte haar blij te maken. Er zat gewoon niets gezelligs bij. Ik vond het zwaar, echt waar.’

‘Er waren dagen dat ze, niet overdreven, wel tien keer kwam. En iedere keer was ze iets kwijt en moest ik mee om te zoeken. Het is dikwijls voorgekomen dat als ik haar keukendeur hoorde – ik hoorde op een gegeven moment alles want ik was ook nog als de dood dat ze zou vallen – ik snel mijn achterdeur op slot deed en me verstopte in de gang. Dan voelde ze dat de deur dicht zat en slofte ze weer terug naar huis. Ik kon het gewoon niet opbrengen.’

‘Gelukkig wilden de kinderen ook wel helpen zoeken als ze thuis waren, oma had namelijk altijd chocola in huis. En mijn man ging na zijn werk bij z’n moeder op de bank liggen. Dat deed hij bijna dagelijks en dat werkte goed. Hij lag half te slapen en zei niets, maar mijn schoonmoeder vond het heerlijk. Ze zette kopjes thee die hij vervolgens niet opdronk, want hij lust helemaal geen thee. Op deze manier hebben we het met elkaar nog een paar jaar volgehouden.’

‘Mijn schoonmoeder is opgenomen toen ze gevaarlijke dingen ging doen. Ik was opgelucht, maar mijn schuldgevoel is nooit verdwenen.’

Ingrid (59)

1 reactie
Tonen: Nieuwste reacties
Jouw laatste reactie op dit artikel
J

Jolanda

Mijn (schoon)ouder heeft dementie

diep respect voor wat jullie hebben gedaan, mijn moeder heeft alzheimer dus weet hoe het is. Zij is al 14 maanden geleden opgenomen, de meest zwaarste dag uit ons leven om haar weg te brengen.

18 februari 2017

Samen met jou en andere mantelzorgers willen we ontdekken wat we nog allemaal kunnen verbeteren aan dementie.nl.

Geef ons advies