Terug naar ziekte van alzheimer
Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 2 min

Hoewel de diagnose mij verdrietig maakte, hielp het mij de situatie meer te accepteren

Ina (56)

‘Een aantal jaren geleden merkte ik steeds meer veranderingen in het gedrag van mijn vader. Hij raakte sneller in de war en werd daar onzeker van, iets wat ik helemaal niet van hem kende. Omdat ik zelf in een verpleeghuis werkte, vermoedde ik al dat er sprake kon zijn van dementie. Na meerdere malen met hem naar de huisarts te zijn geweest kreeg hij een doorverwijzing, en bleek hij inderdaad de ziekte van Alzheimer te hebben’.

‘Toen mijn vader en ik de diagnose te horen kregen voelde het voor mij heel dubbel. Aan de ene kant kregen we te horen dat hij heel erg ziek was en niet meer beter zou worden. En dat dit alleen maar erger zou worden. Dat maakte me verdrietig.  Maar ik voelde mij tegelijkertijd opgelucht, ik hoefde niet meer te zoeken naar de oorzaak van zijn veranderende gedrag. Ik had duidelijkheid en kon nu ook om de juiste zorg vragen’.

‘Toen de diagnose was gesteld kregen mijn vader en ik een hele fijne dementieconsulent toegewezen die ons voornamelijk begeleidde met alle praktische zaken. Zo regelde zij dat mijn vader vanaf dat moment drie dagen per week naar de dagopvang kon en kreeg hij een aantal keren per week thuiszorg om hem te helpen bij zijn verzorging en dagelijkse structuur. Toen er nog geen diagnose was, kon ik deze zorg voor hem veel moeilijker realiseren’.

‘Daarbij helpt de diagnose mij ook om beter om te gaan met mijn vader. Bijvoorbeeld als hij het overzicht verliest over wat hij op een dag gaat doen, wat vaak gebeurt, en zich dan erg druk maakt. Hij schrijft dan kladblokken vol met lijstjes en belt hierover mij of mijn dochters soms wel 15 keer per dag. Voor de diagnose vond ik het heel moeilijk om te accepteren dat mijn vader aan het veranderen was en wist ik ook niet goed hoe ik hiermee moest omgaan. Ook omdat ik twijfelde, was het nou dementie of had zijn gedrag een andere oorzaak? Nu ik weet dat hij dementie heeft merk ik dat ik zijn situatie veel meer kan accepteren. Mijn vader maakt zich niet bewust druk over allerlei zaken, dit komt door zijn ziekte. Dit helpt mij om langer mijn geduld te bewaren in plaats van boos op hem te worden’.

‘Aan mijn vader merk ik dat het hem soms helpt dat hij weet dat hij de diagnose dementie heeft. Op het moment dat we de uitslag kregen, kwam het voor hem niet echt als een verrassing omdat ik hem er een beetje op had voorbereid. Ik vertelde dan dat ik vond dat hij wat vergeetachtig was of dat hij snel in de war raakte. Dat gaf hij dan ook toe. En nu hij weet dat hij dementie heeft, geeft dat hem een beetje houvast. Als hij nu in de war is, zegt hij soms zelf dat het door de dementie komt. Ik denk dat dit voor hem toch fijner voelt, dan wanneer hij niet weet waarom hij anders reageert dan vroeger’. 

2 reacties
Tonen: Nieuwste reacties
Jouw laatste reactie op dit artikel
P

Peter

Ik heb zelf dementie

Helaas, ontkennen helpt niet. Maar of je er mee kan LEREN leven? Dat ontken ik. Maar sterkte met jullie hulpgeverij, Peter

7 mei 2016
Jouw laatste reactie op dit artikel
R

Redactie dementie.nl

Dag Peter, goed dat je met zelf een diagnose dementie blijft lezen en jezelf blijft informeren. Ken je Kerngroep Dementie? Een groep van mensen met dementie die ons vertellen over het leven met de ziekte. Kijk op: http://www.alzheimer-nederland.nl/kerngroep Groeten en sterkte, Rob

9 mei 2016

Samen met jou en andere mantelzorgers willen we ontdekken wat we nog allemaal kunnen verbeteren aan dementie.nl.

Geef ons advies