Terug naar ziekte van alzheimer
Ervaringsverhaal
geschatte leestijd 2 min

Ik heb geen alzheimer, dat komt in mijn familie niet voor.

Marijke (68)

‘Hans (96) en ik zijn al 26 jaar samen, maar trouwden negen jaar geleden. Op de dag van ons huwelijk zei Hans: ‘Jij gaat speechen vanavond.’ Dat paste totaal niet bij wie hij was. Na alle kleine signalen, was het feit dat hij zoiets belangrijks aan mij toevertrouwde voor mij een duidelijk teken aan de wand.’ 

‘Als directeur van een serviceflat was ik wel bekend met alzheimer, dat was voor mij toen de enige vorm van dementie. Achteraf had ik wel eerder signalen opgevangen, maar op onze huwelijksdag wist ik: dit klopt niet. De moeder van onze huisarts Pierre woonde bij mij in de serviceflat en had ook dementie. Ik kon er dus makkelijk met hem over praten, want ik sprak hem geregeld over zijn moeder. Hans wist dat er iets niet pluis was met hem, maar hij wilde niet naar de arts. “Ik heb geen alzheimer want dat komt bij ons in de familie niet voor”, zei hij dan. En dat terwijl zijn broer en schoonzus beiden alzheimer hadden. De huisarts zei dat ik Hans maar gewoon een keer mee moest nemen, maar het niet te beladen moest maken. Dus zei ik tegen mijn man: “We gaan even naar Pierre toe, hij wil wel eens met ons praten.” En dat lukte.’

‘Bij de huisarts gaf Hans geen antwoord op de vragen, maar bleef uitvoerig zijn eigen verhaal doen. Of hij vond dat ik het antwoord maar moest geven, want ik wist het beter. Op vragen van de huisarts als: wat voor dag is het, wat heb je gegeten, wat heb je gedaan, welk jaar is het, antwoordde hij: “Dat interesseert me niet”. En toch is hij de liefste alzheimerpatiënt die er is. We dansen nog samen en drinken iedere dag een glas wijn, met wat bitterballen erbij. Die vindt hij nu eenmaal lekker.’

‘Na het bezoek aan de huisarts wist ik het voor mezelf al, maar mijn man bleef ontkennen. We werden meteen doorgestuurd naar de geriater voor een definitieve diagnose. Die verwijzing heb je nodig en ik was blij dat het zo vlot ging en de huisarts er helemaal achterstond. Na een hele - vermoeiende - dag in het ziekenhuis, met alle onderzoeken achter elkaar, werd de diagnose definitief gesteld.’

‘Hans heeft de eerste zes jaar thuis gewoond en woont nu in een verpleeghuis. Ik ga bijna iedere dag bij hem langs. Omdat hij niet meer thuis komt, slapen we eenmaal per maand samen een nachtje in een hotel. Uitgaan en met mij zijn is het mooiste wat ik hem kan geven. Zolang hij me nog herkent en voor meer dan honderd procent op mij vertrouwt, neem ik hem overal mee naartoe. Hij hoort erbij. Hoort bij mij, en ik bij hem.’ 

Marijke (68)

Ontvang de gratis de brochure ‘Is het dementie?'

In deze brochure lees je onder meer wanneer je reden hebt om je zorgen te maken.

 

Gerelateerde artikelen:
2 reacties
Tonen: Nieuwste reacties
Jouw laatste reactie op dit artikel
V

Vera

Mijn partner heeft dementie

Dit is zo bekent, mijn man heeft nu 4 jaar Alzheimer. De stadium is matig. Nu pas zegt hij wel eens het zit niet goed in mijn hoofd, en hij is de laatste tijd onrustig, of te wel gejaagt.

15 juni 2016
Jouw laatste reactie op dit artikel
R

Redactie dementie.nl

Beste Vera, wat fijn dat je herkenning ziet in dit ervaringsverhaal. Ik hoop dat het je steun geeft. Sterkte met alles en een hartelijke groet van Andrea Oostijen (projectredacteur).

17 juni 2016
Gerelateerde artikelen:

Samen met jou en andere mantelzorgers willen we ontdekken wat we nog allemaal kunnen verbeteren aan dementie.nl.

Geef ons advies